Orzeczenia z omówieniem

Strona powodowa żądała zasądzenia od pozwanej kary umownej, powołując się na niewłaściwą wykładnię postanowień umowy oraz przepisów kodeksu cywilnego dotyczących odstąpienia od umowy i siły wyższej. Strona ta wskazywała, że wydanie nakazu zajęcia majątku w postępowaniu karnym uprawniało ją do odstąpienia od umowy bez konsekwencji, a decyzja prokuratury nie stanowiła okoliczności zwalniającej pozwaną z odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczeń. Pozwany podnosił natomiast, że usługi były świadczone z należytą starannością, a przyczyny odstąpienia od umowy leżały po stronie strony powodującej.

Spor dotyczył oceny, czy zawarta umowa o pracę stanowiła faktyczny stosunek pracy, czy też umowę pozorną mającą na celu uzyskanie nienależnych świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Organ rentowy zakwestionował podleganie ubezpieczeniom, powołując się na krótki okres rzeczywistego zatrudnienia w przeszłości oraz brak dowodów na faktyczne wykonywanie pracy w spornym okresie, co miało świadczyć o ukierunkowaniu strony na nabycie prawa do świadczeń. Strona odwołująca się broniła ważności umowy, powołując się na zgodne oświadczenia woli, faktyczne wykonywanie pracy tymczasowej oraz dowody w postaci grafików pracy, wskazując, że organ nie udowodnił fikcyjnego charakteru stosunku pracy.

Powód domagał się od pozwanego ubezpieczyciela zasądzenia kwoty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia, do których doszło w wyniku kolizji drogowej. Strona pozwana nie złożyła w dostarczonym piśmie żadnych odmiennych stanowisk ani wniosków, co sugeruje brak sporu co do istoty roszczenia w zakresie podnoszonych zarzutów.

Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń, wskazując, że żądania zwrotu nienależnie spełnionych świadczeń nie podlegają już ochronie sądowej z powodu upływu terminu przedawnienia. Powodowie, broniąc się przed tym zarzutem, argumentowali, że roszczenia o zwrot świadczeń wynikających z nieważnej umowy nie są przedawnione w spornym okresie rozliczeniowym, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego, które wskazują na specyfikę biegu terminu przedawnienia w przypadku umów zawieranych z udziałem konsumentów.

Spor dotyczył zasadności naliczenia kary umownej oraz odszkodowania za niedokonany zwrot sprzętu w ramach umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Powód, nabywca wierzytelności w drodze cesji, dochodził zapłaty na podstawie not obciążeniowych, powołując się na milczenie pozwanej jako przyznanie się do roszczenia. Pozwana zaprzeczyła zasadności naliczeń, wskazując na brak podstaw umownych dla tych roszczeń w treści porozumienia stron.

Spór dotyczył skuteczności umowy o częściowy podział majątku wspólnego zawartej między dłużnikiem a jego byłą żoną, na mocy której pozwana nabyła wyłączną własność nieruchomości w zamian za spłatę na rzecz dłużnika. Powód, czyli Syndyk masy upadłości, domagał się uznania tej czynności za bezskuteczną wobec masy upadłości, powołując się na rażącą dysproporcję świadczeń oraz bliski stosunek stron, co skutkowało domniemaniem, iż poznała ona zamiar pokrzywdzenia wierzycieli. Pozwana broniła się, twierdząc, że świadczenia były ekwiwalentne, a sama umowa nie doprowadziła do pokrzywdzenia wierzycieli, co wykluczałoby podstawy do jej uchylania.

Spór dotyczył wysokości odszkodowania za uszkodzenie pojazdu oraz zasadności zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy. Powód twierdził, że ubezpieczyciel wypłacił zaniżoną kwotę, a poniesione wydatki na wycenę stanowią należne roszczenie. Pozwany nie kwestionował faktu zaistnienia zdarzenia i swojej odpowiedzialności, lecz kwestionował zakres dochodzonego roszczenia.

Powód domagał się zasądzenia od pozwanej spółki akcyjnej kwoty stanowiącej różnicę między przyznanym mu wcześniej zadośćuczynieniem a pełną wartością krzywdy doznanej w wyniku kolizji, w której jego pojazd został uderzony przez pojazd objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej tej spółki. Pozwany zakładowi ubezpieczeń zaskarżył wyrok sądu pierwszej instancji, kwestionując zasadność i wysokość przyznanych środków kompensacyjnych, argumentując, że doznane obrażenia nie pozostawiły trwałych następstw zdrowotnych.

Przedmiotem sporu było zagadnienie, czy posiadanie nieruchomości przez spadkobiercę poprzedniego właściciela miało charakter samoistny, co jest warunkiem koniecznym do nabycia własności w drodze zasiedzenia na podstawie art. 172 § 1 k.c. Wnioskodawczyni twierdziła, że posiadanie to było samoistne, a jej zmarły krewny władał gruntami z zamiarem posiadania ich dla siebie, co potwierdzało płacenie podatków i uprawa ziemi. Z kolei uczestniczki postępowania wskazywały, że posiadanie to miało charakter zależny, wynikający z użyczenia gospodarstwa, a fakt skazania wnioskodawczyni za przestępstwo na szkodę spadkobierców wyklucza możliwość uznania posiadacza za samoistnego.

Spor dotyczył dopuszczalności zażalenia od postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania. Uczestniczka wniosła zażalenie, nie zgłaszając wcześniej wniosku o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Sąd uznał, że brak takiego wniosku uniemożliwia skuteczne wniesienie środka odwoławczego, co prowadzi do jego odrzucenia jako niedopuszczalnego.

Powód wnioskował o zasądzenie od pozwanego kwoty tytułem zaległych diet za podróże służbowe za granicę, powołując się na brak uregulowania należności za okresy pracy poza krajem. Strony sporyły się co do wysokości przysługujących świadczeń oraz momentu, w którym roszczenie stało się wymagalne, przy czym powód podważał charakter wypłacanych wcześniej kwot, uznając je za niewystarczające i niezgodne z przepisami.

Sprawa dotyczyła skuteczności skargi na czynności komornika, która została wniesiona bezpośrednio do sądu, a nie do komornika, oraz nie została uzupełniona w wyznaczonym terminie. Dłużnik domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, powołując się na nierozpoznanie wniosków o zawieszenie i umorzenie postępowania oraz wadliwe pouczenie o trybie zaskarżenia.

Pozwany kwestionował wysokość dochodzonych kwot, twierdząc, że wypłacone dotychczas sumy pieniężne w wystarczającym stopniu rekompensują doznane przez powoda cierpienia oraz poniesione straty majątkowe. Strona przeciwna broniła się zarzutem, że zasądzone przez sąd zadośćuczynienie oraz odszkodowanie są nadmierne i nie odzwierciedlają rzeczywistego rozmiaru poniesionych kosztów, w tym opłaty za opiekę osób trzecich oraz prywatnego leczenia.

Powódka dochodziła naprawienia szkody wyrządzonej jej osobie w wyniku prowadzenia wobec niej postępowania karnego przygotowawczego, które zostało następnie umorzone. Wskazywała, że działania organów ścigania, mimo formalnej zgodności z procedurą, były merytorycznie nieuzasadnione i doprowadziły do utraty pracy oraz rozstroju zdrowia, co stanowiło podstawę do roszczeń o zapłatę z tytułu utraconych świadczeń, kosztów leczenia oraz zadośćuczynienia. Pozwany Skarb Państwa bronił się, podnosząc brak winy w działaniach organów oraz brak bezpośredniego związku przyczynowego między wykonywaniem władzy publicznej a poniesioną przez powódkę szkodą.

Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia, odszkodowania oraz renty z tytułu uszkodzenia ciała doznanych w trakcie leczenia w szpitalu. Strony sporyły się o istnienie związku przyczynowego między ewentualnym zaniechaniem pozwanego w postaci braku skierowania na rehabilitację a pogorszeniem się stanu zdrowia powoda. Powód domagał się uznania roszczenia za udowodnione, powołując się na błędy w opiece pooperacyjnej, podczas gdy pozwany kwestionował tezę o przyczynowym związku między działaniami personelu medycznego a poniesioną szkodą.

Spor dotyczył odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego za szkodę wyrządzoną ruchem pojazdu mechanicznego na podstawie art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 k.c. Powód dochodził zadośćuczynienia i odszkodowania, twierdząc, że doznał obrażeń w wyniku kolizji z nieustalonym pojazdem. Pozwany wnioskował o oddalenie powództwa, wskazując, że poszkodowany nie wykazał istnienia przesłanek odpowiedzialności sprawcy, w tym faktu powstania szkody na skutek kolizji z pojazdem.

Powód domagał się udzielenia ochrony prawnej z tytułu naruszenia dóbr osobistych, wnosząc o nakazanie pozwanemu opublikowania przeprosin na wskazanej stronie internetowej oraz zapłaty zadośćuczynienia. Pozwany zaskarżył wyrok, podnosząc, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a orzeczony sposób usunięcia skutków naruszenia jest nieadekwatny i obarczony nieproporcjonalnie wysokimi kosztami. W dalszej kolejności pozwany kwestionował również ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności publikacji oświadczenia oraz jego związku z wykonywaniem zawodu adwokata.

Spór dotyczył ustalenia, czy wnioskodawcy nabyli przez zasiedzenie udziały w prawie własności nieruchomości położonych w określonej miejscowości. Strony różniły się co do oceny stanu faktycznego, zwłaszcza co do tego, czy posiadacze realizowali element woli władania dla siebie oraz czy ich działania były wystarczająco jednoznaczne wobec współwłaściciela. Sąd oddalił apelację wnioskodawczyni, stwierdzając, że nie wykazano zmiany zakresu posiadania samoistnego w sposób widoczny dla otoczenia i współwłaściciela, co uniemożliwia zasiedzenie spornych udziałów.

Przedmiotem sporu było rozstrzygnięcie o pozbawieniu tytułu wykonawczego wykonalności na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. Powódka domagała się uchylenia klauzuli wykonalności nakazu zapłaty ze względu na przedawnienie roszczenia oraz naruszenie jej praw przez doręczenie pism w sposób zastępczy, twierdząc, że nie była świadoma toczącego się postępowania. Pozwany bronił się zarzutem braku legitymacji procesowej biernej, wskazując, że właściwym dłużnikiem jest inny podmiot, a roszczenie nie uległo przedawnieniu w całości.

Spor dotyczył ważności umowy kredytu denominowanej do waluty obcej oraz skutków jej nieważności dla istnienia stosunku prawnego. Powódka żądała ustalenia, że między stronami nie istnieje stosunek prawny z tytułu tej umowy, powołując się na stwierdzenie jej nieważności ze względu na abuzywne postanowienia dotyczące waloryzacji. Pozwany bank kwestionował te zarzuty, broniąc się przed skutkami restytucji i podnosząc argumenty dotyczące pewności prawa oraz ochrony wartości chronionych konstytucyjnie.

Przedmiotem sporu było roszczenie windykacyjne o wydanie rzeczy, oparte na art. 222 § 1 k.c., polegające na zwrocie zamontowanego na własny koszt gazomierza. Powód twierdził, że po rozwiązaniu umowy dostarczania gazu pozwany utracił podstawę prawną do władania urządzeniem i powinien je zwrócić. Pozwany bronił się, podnosząc, że umowa nadal obowiązuje ze względu na wadliwe wypowiedzenie oraz że gazomierz nie pozostaje faktycznie w jego władaniu, co uniemożliwia jego wydanie.

Powódka, będąca spółką, domagała się od pozwanego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zapłaty wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu zawartych umów pożyczek. Spór dotyczył interpretacji postanowień umownych, w tym kwestii, czy prowizja przysługuje za sam fakt zawarcia umowy i udostępnienie limitów kredytowych, czy też wyłącznie za faktycznie wypłacone środki pieniężne. Pozwany bronił się, powołując się na treść umów, zgodnie z którą obowiązek zapłaty prowizji powstawał w momencie rzeczywistego dysponowania przez pożyczkobiorcę środkami.

Powodowie domagali się od pozwanej spółki naprawienia szkody wyrządzonej przez jej działalność górniczą, wskazując na uszkodzenia nieruchomości, takie jak wychylenie budynku czy pęknięcia ścian. Pozwana spółka broniła się, podnosząc zarzut braku związku przyczynowego między jej działaniami a powstałymi uszkodzeniami oraz skuteczne przedawnienie roszczeń, argumentując, że o szkodzie powiadomiono ją zbyt późno.

Powódka domagała się od ubezpieczyciela zapłaty różnicy między przyznanym odszkodowaniem a wartością naprawy pojazdu ustaloną na podstawie prywatnej kalkulacji, twierdząc, że pozwana zaniżyła koszty przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, przyznając okoliczność zdarzenia i odpowiedzialność, lecz kwestionując wysokość roszczenia powódki. Spór dotyczył zatem oceny wiarygodności prywatnej ekspertyzy wobec opinii biegłego sądowego przy ustalaniu zakresu naprawienia szkody.

Sporu prawnego dotyczyła skuteczność przelewu wierzytelności oraz jej wpływ na istnienie roszczenia o zapłatę. Pozwany podnosił, że uwzględnienie powództwa przez sąd pierwszej instancji narusza przepisy kodeksu cywilnego dotyczące przenoszenia wierzytelności na osobę trzecią, w tym zasadę, że ważność umowy przelewu zależy od istnienia zobowiązania, na podstawie którego nastąpiło przeniesienie.

Pozwany zakwestionował zasadność i wysokość roszczenia, powołując się na opóźnienie powódki z wydaniem terenu budowy oraz jego nieodpowiedni stan techniczny, co według niego usprawiedliwiało wstrzymanie prac. Strona ta twierdziła również, że zaliczka została w całości rozliczona na poczet wykonanych robót oraz należnych mu kar umownych z tytułu rzekomego zerwania umowy przez inwestora.

Powódka wniosła o zapłatę za niewykonane lub wadliwie wykonane prace remontowe, powołując się na umowę o dzieło, podczas gdy pozwany kwestionował zakres swoich obowiązków oraz zasadność roszczeń. Spór dotyczył oceny, czy wykonawca dotrzymał terminu i standardów wykonania zleconego kompleksowego remontu lokalu mieszkalnego, a także ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia z uwzględnieniem częściowego zwrotu środków.

Pracownik zakwestionował skuteczność wypowiedzenia umowy o pracę, twierdząc, że nie zostało ono mu doręczone w sposób zgodny z prawem, co miało skutkować jego bezskutecznością. W konsekwencji wnosił o przywrócenie do pracy lub zasądzenie odszkodowania oraz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, powołując się na naruszenie przepisów Kodeksu pracy. Pozwana spółka akcyjna broniła się, wskazując na brak podstaw do uznania wypowiedzenia za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione, a także podważając wiarygodność twierdzeń pracownika co do jego stanu zdrowia w dniu sporu.

Spór dotyczył kwalifikacji prawnej stosunku między stronami oraz wysokości należnego wynagrodzenia za roboty budowlane, w tym wykonanie więźby dachowej z pokryciem. Powód powoływał się na ustną umowę o roboty budowlane, twierdząc, że wykonał całość zleconych prac, a pozwany nieuiszcza należności za jeden z czterech obiektów. Pozwany przyznał zlecenie prac, lecz zakwestionował prawidłowość i kompletność wykonania robót, wskazując na wady, co potwierdzała opinia biegłego sądowego.

Pozwany podniósł zarzut wygaśnięcia roszczenia powoda z tytułu kontraktów sprzedaży przez dokonanie potrącenia wierzytelności z tytułu kary umownej. Strona ta wskazywała, że wierzytelność ta została zgłoszona do potrącenia zarówno na etapie przedprocesowym, jak i w odpowiedzi na pozew. Sąd uznał jednak, że taki zarzut nie pozbawia pozwanej strony możliwości dochodzenia swoich roszczeń w innym postępowaniu, co nie stanowiło przeszkody w uznaniu żądania powoda za uzasadnione.

Pracownik kwestionował zasadność wypowiedzenia umowy o pracę, wskazując na brak wskazania przyczyny w oświadczeniu pracodawcy, co stanowiło naruszenie wymogów formalnych przewidzianych w Kodeksie pracy. Spór dotyczył zatem tego, czy wypowiedzenie spełniało wymagania prawne, zwłaszcza czy pracownik został poinformowany o przyczynach rozwiązania stosunku pracy w sposób pozwalający na podjęcie skutecznych działań obronnych.

Przedmiotem sporu była odpowiedzialność za szkodę powstałą w wyniku wadliwie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w tym kwestia solidarnego zobowiązania komornika i Skarbu Państwa do naprawienia szkody. Pozwany komornik podważał swoją winę, powołując się na błąd systemu oraz kwestionując formalny charakter dowodów bankowych, podczas gdy Skarb Państwa kwestionował datę wymagalności odszkodowania. Powód dochodził naprawienia szkody polegającej na utracie możliwości zaspokojenia wierzytelności z majątku dłużnika, wskazując, że szkoda ta ma charakter pieniężny i nie wymaga stosowania mechanizmu waloryzacyjnego z art. 363 § 2 k.c.

Powódka domagała się zasądzenia od pozwanego odszkodowania za utratę wartości nieruchomości oraz kosztów rewitalizacji akustycznej. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu. Spór dotyczył zasadności wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym istnieniu przesłanek uniemożliwiających takie postępowanie, co skutkowało pozbawieniem strony możności obrony swoich praw.

Spór dotyczył ustalenia wysokości roszczenia z tytułu zachowku przysługującego powódce po śmierci jej matki, zwłaszcza kwestii, czy dokonane przez spadkodawczynię darowizny oraz rozliczenia majątkowe wchodzą do substratu zachowku zgodnie z art. 995 § 1 k.c. Powódka domagała się zasądzenia od pozwanej kwoty tytułem niedopłaconego zachowku, wskazując, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż otrzymała ona należne jej uprawnienia przez wcześniejsze rozliczenia spadkowe i sprzedaż nieruchomości. Pozwana z kolei wnioskowała o oddalenie powództwa, argumentując, że powódka nie ma podstaw do dochodzenia dodatkowych świadczeń, ponieważ już otrzymała korzyści majątkowe równoważne zachowkowi.

Powód domagał się zasądzenia od pozwanego należności z tytułu niezapłaconej faktury za świadczone usługi transportowe wraz z odsetkami ustawowymi. W toku postępowania powód wskazywał na przejście praw wierzycielskich na inną spółkę, co skutkowało próbą zmiany podmiotu strony powodowej. Sąd uznał, że dokonana zmiana podmiotowa była niedopuszczalna, ponieważ nastąpiła po zawiśnięciu sporu, a pozew został wniesiony przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.

Spółka Akcyjna wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty tytułem zaległych należności z tytułu umowy kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej oraz usług dystrybucji, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Strona pozwana nie kwestionowała istnienia samego długu, jednak podnosił okoliczności swojej sytuacji życiowej i majątkowej, w tym korzystanie z pomocy społecznej i pracę dorywczą, w celu uzyskania rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty.

Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego zaległej należności z tytułu dostaw towarów wraz z odsetkami, powołując się na brak podstaw do potrącenia tej kwoty przez pozwanego na poczet kary umownej. Pozwany bronił się, twierdząc, że roszczenie powoda wygasło przez potrącenie należności z tytułu kary umownej, którą uznał za zasadną i niewygórowaną w świetle niewykonania umowy przez powoda. Spór koncentrował się zatem na ocenie, czy zastosowana przez pozwanego kara umowna nie jest rażąco wygórowana w rozumieniu art. 484 § 2 k.c., co mogłoby skutkować jej zmniejszeniem lub brakiem możliwości jej potrącenia.

Powódka żądała od pracodawcy zasądzenia odszkodowania za niezgodne z prawem odwołanie z funkcji wicedyrektora oraz za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Strona pozwana broniła się, argumentując, że w przypadku odwołania bez zachowania okresu wypowiedzenia należy stosować przepisy dotyczące rozwiązania umowy na czas określony, co wyklucza możliwość przyznania odszkodowania w wysokości przewidzianej dla wypowiedzenia zmieniającego.

Przedmiotem sporu było rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności zarządcy centrum handlowego za szkodę powstałą w wyniku potrącenia przez osobę uciekającą przed ochroną, a także ocena, czy roszczenie uległo przedawnieniu. Powód dochodził naprawienia szkody majątkowej i niemajątkowej, powołując się na art. 415, art. 429 oraz art. 435 kodeksu cywilnego, i podtrzymywał, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej skutecznie przerwał bieg przedawnienia. Pozwany bronił się zarzutem przedawnienia roszczenia, podważając skuteczność przerwania biegu terminu oraz kwestionując podstawy prawne odpowiedzialności i wysokość dochodzonego zadośćuczynienia.

Przedmiotem sporu była wykładnia przepisów ustawy Prawo energetyczne dotyczących odpowiedzialności odbiorcy za nielegalny pobór energii elektrycznej. Powód twierdził, że zgodnie z tymi przepisami odpowiedzialność ta jest obiektywna i nie wymaga udowodnienia winy strony, a samo wykrycie nielegalnego przyłącza stanowi wystarczającą podstawę do obciążenia opłatą. Pozwany kwestionował te zarzuty, podnosząc, że nie dokonywał nielegalnego poboru energii, a przyłącze będące przedmiotem kontroli nie znajdowało się na terenie jego nieruchomości.

Powódka żądała od pozwanej spółki zapłaty zadośćuczynienia oraz odszkodowania wynikających z upadku na śliskiej nawierzchni w sklepie. Strony sporyły się o podmiot odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób przebywających na terenie obiektu handlowego oraz zakres poniesionych strat.

Powódka domagała się zasądzenia od strony pozwanej zadośćuczynienia oraz odszkodowania za doznaną krzywdę, powołując się na odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez osobę, której powierzyła czynności. Strona pozwana podnosiła zarzut braku legitymacji procesowej, wskazując, że odpowiedzialność za zdarzenie spoczywa na innej jednostce, która posiadała właściwe ubezpieczenie. Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo, uznając, że strona pozwana nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 429 k.c., a powódka nie wykazała istnienia winy wspólnoty mieszkaniowej w zakresie naruszenia obowiązków wynikających z umowy o administrowanie nieruchomością.

Strona powodowa żądała zasądzenia solidarnie od pozwanych należności z tytułu nielegalnego poboru ciepła po rozwiązaniu umowy sprzedaży. Pozwani kwestionowali istnienie nielegalnego poboru energii oraz zasadność naliczenia opłat na podstawie przepisów prawa energetycznego.

Sprawa dotyczyła dochodzenia przez powód roszczenia regresowego wobec ubezpieczyciela po wypłacie odszkodowania za śmierć poszkodowanego w wyniku wypadku budowlanego. Pozwany kwestionował zasadność pełnej wysokości roszczenia, wskazując na winę powoda w niewłaściwym wyborze wykonawcy robót, co według niego wykluczało stosowanie zasady pełnego regresu na rzecz częściowego. Sąd Apelacyjny obniżył zasądzoną kwotę należności, uznając, że pierwotne ustalenia co do odpowiedzialności i wysokości świadczenia wymagały korekty.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością domagała się od byłej członkini zarządu zapłaty odszkodowania na podstawie art. 293 k.s.h. za pobranie środków pieniężnych z majątku spółki bez ich rozliczenia. Pozwana kwestionowała te zarzuty, wskazując na poprawność prowadzonej dokumentacji finansowej oraz brak przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej.

Sporem było zagadnienie obowiązku sporządzania uzasadnienia postanowienia sądu rozpoznającego skargę na czynności komornika. Dłużnik zarzucał, że sąd pierwszej instancji błędnie uznał postanowienie o oddaleniu skargi za niezaskarżalne, co według niego wykluczało obowiązek jego uzasadnienia na podstawie art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 357 § 2 k.p.c.

Spółka akcyjna wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, powołując się na naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym na niezachowanie wymaganego kworum, co według strony skutkować powinno nieważnością spornego aktu. Pozwana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością domagała się oddalenia powództwa, argumentując, że zgromadzenie ukonstytuowało się prawidłowo, a ewentualne uchybienia miały charakter jedynie formalny, nie stanowiąc podstawy do stwierdzenia nieważności.

Powód wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia wspólników, ewentualnie o jej uchylenie, powołując się na naruszenie art. 246 § 3 oraz art. 258 § 1 kodeksu spółek handlowych. Pozwany sprzeciwił się żądaniom i wniósł o oddalenie powództwa.

Strona pozwana zakwestionowała wyrok sądu pierwszej instancji, wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie wysokości należnych odszkodowań. Spór dotyczył oceny, czy działania prowadzone przez byłych wspólników i pracowników w ramach nowej działalności gospodarczej stanowiły czyn nieuczciwej konkurencji polegający na wykorzystaniu tajemnicy przedsiębiorcy oraz nieuzasadnionym utrudnianiu dostępu do rynku.

Powód podnosił, że uchwały walnego zgromadzenia są sprzeczne z dobrymi obyczajami, godzą w interes spółki oraz mają na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy, co stanowiło podstawę do żądania ich uchylenia. W odpowiedzi pozwana broniła legalności zaskarżonych uchwał, wskazując, że ich treść nie narusza art. 20 oraz art. 347 § 1 k.s.h., a gromadzenie środków na cele inwestycyjne wynika z racjonalnej strategii rozwoju przedsiębiorstwa.

Powódka domagała się zasądzenia od pozwanego określonej kwoty pieniężnej wraz z odsetkami za opóźnienie oraz zwrotu kosztów procesu. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spór dotyczył zasadności roszczenia o zapłatę wynikającego z odpowiedzialności wspólników spółki jawnej za jej zobowiązania. Sąd uznał, że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zaspokojenia wierzycieli w części przypadającej na niego, co uniemożliwiało mu skuteczne dochodzenie roszczenia regresowego wobec powódki.

Powód domagał się pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności, powołując się na przedawnienie roszczenia wierzyciela wobec niego jako wspólnika spółki jawnej. Argumentował, że przerwanie biegu przedawnienia wobec samej spółki nie wywarło skutku względem niego jako współdłużnika solidarnego, co skutkowało upływem terminu przedawnienia w jego osobistym zakresie. Podnosił jednocześnie, że jako dłużnik solidarny zachował prawo do podnoszenia zarzutów osobistych, niezależnie od zarzutów przysługujących spółce.

Spór dotyczył zasadności żądania syndyków mas upadłości nakazania wydania im środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku depozytowym sądu, pochodzących z ceny nabycia nieruchomości na licytacji. Powodowie wskazywali, że środki te należą do masy upadłości i powinny zostać im wydane, powołując się na przepisy prawa upadłościowego oraz kwestie proceduralne związane z przewlekłością postępowania. Pozwany organ bronił się, argumentując, że własność nieruchomości przechodzi na nabywcę dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, co wykluczało możliwość zaliczenia wpłaconej ceny do masy upadłości przed tym momentem.

Strona pozwana, wnosząc apelację, zarzucała Sądowi Okręgowemu rażące naruszenie przepisów postępowania cywilnego przez błędne przyjęcie ustaleń faktycznych i ich niewłaściwą ocenę prawną. Wskazywała ona, że sąd pierwszej instancji pominął dowody z opinii biegłych dotyczące dostępności sprzętu komputerowego na rynku oraz błędnie uznał, iż liczba złożonych ofert wykluczała możliwość uznania terminu realizacji umowy za nierealny. Jednocześnie podważała wniosek sądu co do braku szkody w finansach Unii Europejskiej, argumentując, że istniało domniemanie jej wystąpienia wynikające z przepisów rozporządzeń unijnych.

Spor dotyczył bezskuteczności wobec masy upadłości umowy sprzedaży towarów na podstawie art. 127 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Powód twierdził, że sprzedano urządzenia za cenę rażąco niską, niewspółmierną do ich wartości rynkowej, co stanowiło podstawę do stwierdzenia bezskuteczności czynności prawnej. Pozwany bronił się, podnosząc, że cena sprzedaży odpowiadała poziomowi rynkowemu, a powód nie udowodnił istnienia rażącej dysproporcji między wartością sprzedanych towarów a otrzymanym świadczeniem.

Spór dotyczył ważności uchwał podjętych na Nadzwyczajnym Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy, w tym uchwał o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz wyłączeniu prawa poboru. Powód wnosił o ustalenie nieistnienia, stwierdzenie nieważności lub uchylenie tych uchwał, powołując się na brak kworum, niezgodność ze statutem oraz sprzeczność z kodeksem spółek handlowych. Pozwany sprzeciwiał się żądaniom, argumentując, że powód nie zachował wymaganych procedur zaskarżania uchwał, w tym nie zgłosił sprzeciwu i nie zażądał jego zaprotokołowania, co wykluczało jego legitymację do wytoczenia powództwa.

Spór dotyczył roszczenia o zapłatę wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia zawartej między powodem a pozwanymi jako wspólnikami spółki cywilnej. Powód dochodził należności za świadczenie usług ochrony, wskazując na nieuregulowanie zapłaty mimo dostarczenia oświadczenia godzinowego, podczas gdy pozwaní kwestionowali istnienie długu oraz podnosili brak legitymacji aktywnej i biernej ze względu na przekształcenie spółki cywilnej w spółkę komandytową.

Sporem było orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podatkowy uznał, że mimo stanu niewypłacalności dłużnika, nie został we właściwym terminie złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, co stanowiło podstawę do nałożenia odpowiedzialności na skarżącego. Strona zaskarżyła tę decyzję, jednak sąd uznał, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie wpłynie na wynik sprawy, skoro spółka miała więcej niż jednego wierzyciela.

Spor prawny rozwinął się wokół dopuszczalności wydania opinii klauzulowej na podstawie art. 14b § 5c w zw. z § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdy sąd administracyjny prawomocnie przesądził, że opisane zdarzenie nie stanowi nadużycia prawa zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ interpretacyjny powoływał się na związanie oceną prawną wynikającą z orzecznictwa, co wykluczało jego ponowne badanie kwestii nadużycia prawa. Skarżąca Gmina kwestionowała odmowę wydania interpretacji, wskazując na brak podstaw do ponownego weryfikowania stanów faktycznych w świetle poprzednich rozstrzygnięć sądowych.

Sporem było prawo organu do określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz zastosowania środków zabezpieczenia na majątku podatnika. Strona skarżąca podnosiła, że organ dokonał ustaleń sprzecznych z prawem, nie udowodnił istnienia i wysokości zobowiązania oraz instrumentalnie wykorzystał instytucję zabezpieczenia w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ignorując posiadany przez podatnika majątek. Organ natomiast utrzymywał, że istniała uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania, co wymagało zastosowania środków zabezpieczających.

Skarżący zaskarżył decyzję organu podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, domagając się uznania kwoty kredytu mieszkaniowego za wydatek pomniejszający podstawę opodatkowania. Strona argumentowała, że zaciągnięcie i spłata kredytu mieszczą się w definicji wydatków na cele mieszkaniowe, co powinno pozwolić na obniżenie podstawy opodatkowania. Organ podatkowy odmówił uznania tej kwoty za koszt uzyskania przychodu, wskazując, że przepisy dopuszczają odliczenie tylko w przypadku kredytów zaciągniętych przed dniem zbycia nieruchomości.

Skarżący kwestionował prawidłowość określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz zasad postępowania, w tym brak wyjaśnienia kwestii transparentności podatkowej w przypadku pośredniego udziału w spółkach komandytowych. Strona argumentowała, że zysk wypracowany przez spółkę niebędącą podatnikiem nie powinien być bezpośrednio zaliczany do przychodów jej wspólników w danym roku podatkowym, co miało prowadzić do błędnej kwalifikacji podstawy opodatkowania.

Sporem było ustalenie momentu, od którego biegnie termin do celów opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wywołanego jej geodezyjnym podziałem. Strony kwestionowały przyznanie wiarygodności operatowi szacunkowemu, wskazując na jego wewnętrzne sprzeczności oraz brak rozpatrzenia zarzutów przez organ odwoławczy.

Sporem było, czy organ podatkowy mógł uzasadnienie przypuszczać, że działania gminy w zakresie dzierżawy infrastruktury lotniskowej mają charakter nadużycia prawa w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, co mogło skutkować odmową wydania interpretacji indywidualnej. Strony kwestionowały zasadność takiego stanowiska organu, wskazując na obiektywnie niską wartość czynszu wobec ponoszonych nakładów oraz charakter działalności gminy, który nie był usprawiedliwiony okolicznościami związanymi z jej statusem jako organu władzy publicznej.

Sporem prawnym było zakwalifikowanie dostawy terenu budowlanego, na którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę siedliskową, pod kątem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Strona argumentowała, że organ podatkowy niewłaściwie zastosował przepisy ustawy o VAT, uznając sprzedaż za czynność opodatkowaną, podczas gdy jej zdaniem nie istniały ku temu podstawy prawne. Organ podatkowy natomiast utrzymywał, że przedmiotowa dostawa stanowi czynność opodatkowaną, co znalazło potwierdzenie w wydanym rozstrzygnięciu.

Sporem było prawo organu gminy do pozbawienia przedsiębiorcy zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis w przypadku przekształcenia lub reorganizacji formy prawnej prowadzonej działalności. Strona skarżąca podnosiła, że takie działanie nie znajduje podstawy w przepisach prawa podatkowego ani w regulacjach unijnych, a narusza konstytucyjną zasadę wolności działalności gospodarczej oraz ogólną zasadę następstwa podatkowego. Jednocześnie kwestionowano proporcjonalność sankcji w postaci całkowitej utraty prawa do zwolnienia, wskazując na brak uwzględnienia przyczyny uchybienia oraz faktu utrzymania celu, dla którego zwolnienie zostało przyznane.

Spór dotyczył kwestii, czy przy wykupie obligacji przez emitenta od wspólnika spółki, należy zastosować regulację z art. 5a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która pozwala na rozpoznanie wydatków poniesionych przez spadkodawcę również w przypadku nabycia papierów wartościowych od spółki. Organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty, uznając, że w tej sytuacji opodatkowaniu podlega przychód, a nie dochód, co skutkowało brakiem podstaw do uznania różnicy za dyskonto. Strona skarżąca wskazywała, że takie stanowisko jest niezgodne z definicją dyskonta oraz zasadą, iż opodatkowaniu powinien podlegać dochód, a nie sam przychód.

Sporem było prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osoby sprawującej opiekę nad matką, której niepełnosprawność powstała po ukończeniu wieku granicznego określonego w ustawie. Organ odmówił przyznania świadczenia, powołując się na brak spełnienia warunku wieku, podczas gdy organ odwoławczy uchylił tę decyzję, wskazując na uchybienia procesowe w postępowaniu.

Spor dotyczył odpowiedzialności Skarbu Państwa za stosowanie wobec powoda środków przymusu bezpośredniego w formie kajdanek zespolonych podczas transportu do placówek medycznych. Powód domagał się zasądzenia odszkodowania za krzywdę niemajątkową oraz zwrotu kwoty tytułem bezpodstawnego stosowania tych środków, powołując się na naruszenie dóbr osobistych chronionych przepisami kodeksu cywilnego. Pozwany kwestionował zasadność roszczeń, wskazując, że działania funkcjonariuszy były zgodne z prawem i nie stanowiły bezprawnego naruszenia dobra osobistego powoda.

Wodociągi złożyły wniosek o skrócenie okresu obowiązywania obowiązującej taryfy oraz o zatwierdzenie nowej taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków, powołując się na zmianę warunków ekonomicznych, w tym wzrost kosztów eksploatacji. Organ regulacyjny oraz organ odwoławczy odmówili uwzględnienia żądań, uznając, że przedstawione okoliczności nie stanowią uzasadnionego przypadku przewidzianego w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Strona przeciwna zarzucała organowi błędne ustalenie wysokości należnego zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, powołując się na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Skarżący kwestionował zwłaszcza odmowę uznania prawa do zwrotu kosztów transportu sanitarnego, argumentując, że podmiot leczniczy w innym państwie był najbliższy jego miejscu zamieszkania, czego organ nie uwzględnił.

Sprawa dotyczyła wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wobec którego organ nie wydał decyzji w ustawowym terminie. Strona skarżąca domagała się stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania do wydania aktu administracyjnego oraz przyznania sumy pieniężnej i nałożenia grzywny. Organ wniósł o oddalenie skargi.

Spor dotyczył kwestii przyznania spółce prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu dotyczącym decyzji organu podatkowego w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług. Spółka twierdziła, że jej sytuacja finansowa uniemożliwia pokrycie tych kosztów, powołując się na zajęty majątek, wykreślenie z rejestru podatników oraz brak możliwości uzyskania zewnętrznego dofinansowania. Organ odmówił przyznania pomocy, wskazując, że spółka dysponuje możliwością pozyskania środków przez zobowiązanie wspólników do dopłat, co stanowi wewnętrzne źródło finansowania obowiązujące w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Skarżący zaskarżył decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zarzucając organowi błędne zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na potwierdzenie praw spadkowych. Strona argumentowała, że istniała przesłanka obligatoryjnego zawieszenia, ponieważ zamierzała wystąpić do sądu lub notariusza o uzyskanie tytułu prawnego do dziedziczenia. Organ natomiast uznał, że brak wykazania legitymacji procesowej na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami czyni postępowanie bezprzedmiotowym, a do udowodnienia praw spadkowych wobec osoby trzeciej wymagane jest stwierdzenie nabycia spadku.

Sporem było, czy organ nadzoru budowlanego mógł wydać nakaz rozbiórki ogrodzenia wobec osoby, która nie jest właścicielem nieruchomości, lecz jedynie korzystającą z niej okazjonalnie. Organ I instancji uznał, że brak własności i statusu inwestora pozbawiają taką osobę interesu prawnego, co wyklucza możliwość wydania wobec niej decyzji. Organ II instancji utrzymał jednak decyzję w mocy, wskazując, że obowiązek zachowania zgodności robót z prawem ciąży na każdym, a brak wymogu pozwolenia na budowę nie zwalnia z kontroli nadzoru.

Spółdzielnia zwróciła się do Zarządu Szpitala o udostępnienie informacji publicznej obejmującej kopie faktur, protokoły oceny jakości, notatki z kontroli oraz kopię gwarancji bankowej. Organ odmówił udostępnienia danych, powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa konsorcjum wykonawcy, co zostało zakwestionowane przez skarżącą jako naruszenie przepisów o dostępie do informacji publicznej.

Strona inicjująca postępowanie wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu administracji publicznej nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku. Organ odmówił wznowienia postępowania, powołując się na przeszkodę przedmiotową wynikającą z prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych, które oddaliły skargi kasacyjne skarżącego od decyzji dotyczącej rozbiórki.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, twierdząc, że organ błędnie zastosował wyższą stawkę podatku do sprzedaży posiłków. Strona argumentowała, że sprzedaż ta powinna być opodatkowana stawką niższą, a kwalifikacja czynności jako dostawy towarów czy świadczenia usługi powinna wynikać z definicji ustawowych, a nie z klasyfikacji statystycznej. Organ podatkowy utrzymywał natomiast, że przedmiotowe czynności stanowią usługi związane z wyżywieniem podlegające opodatkowaniu wyższą stawką podatku.

Spór dotyczył wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na własność gminy w celu utworzenia drogi publicznej. Strony sporyły się co do właściwego sposobu wyceny wydzielonej działki, przy czym skarżąca gmina podnosiła, że organy administracji oraz sądy błędnie przyjęły przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową, podczas gdy w rzeczywistości stanowiła ona drogę dojazdową, co powinno skutkować zastosowaniem innych kryteriów wyceny i uwzględnieniem wartości rynkowej działek drogowych.

Spór dotyczył obowiązku zwrotu dotacji oświatowej pobranej nienależnie, przy czym organy administracji uznały, że umowa o przekazanie prowadzenia szkół była nieważna, a tym samym spółka nie nabyła statusu organu prowadzącego. Skarżąca kwestionowała to rozstrzygnięcie, wskazując na naruszenie przepisów dotyczących reprezentacji spółek oraz zasad postępowania administracyjnego, w tym terminów i wyjaśnienia stanu faktycznego.

Spór dotyczył przyznania spółce prawa pomocy w postępowaniu sądowym, co wiązało się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Spółka argumentowała, że jej sytuacja majątkowa jest trudna ze względu na trwające egzekucje komornicze, zajęcie kont bankowych oraz utratę płynności finansowej, co uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie i pokrycie kosztów procesu.

Strona inicjująca postępowanie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając sądowi błędne zastosowanie przepisów prawa procesowego w zakresie określenia właściwego brzmienia norm prawnych oraz zasad liczenia terminów do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Strona wskazywała, że do zaskarżonego aktu należy stosować przepisy obowiązujące w dniu jego podjęcia, a nie w dniu złożenia skargi, co miało wpływ na ocenę bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zachowania terminów procesowych.

Spółka wniosła o uchylenie uchwały Rady Miejskiej w Bytomii dotyczącej zwolnień od podatku od nieruchomości oraz wspierania nowych inwestycji. Organ skarżony domagał się odrzucenia skargi, wskazując na brak materialnoprawnego interesu w jej rozpatrzeniu ze względu na wygaśnięcie zaskarżonego aktu oraz na to, że przed jej wniesieniem nie został spełniony ustawowy wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Spór dotyczył wykładni art. 6 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne, który reguluje warunki, w jakich przedsiębiorstwo energetyczne może wstrzymać dostarczanie energii elektrycznej odbiorcy zwlekającemu z zapłatą. Powód twierdził, że wstrzymanie dostaw energii było uzasadnione, powołując się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz materialnego prawa energetycznego przez organ, który uznał takie działanie za nieuzasadnione.

Sporem prawnym było rozróżnienie trybów postępowania dotyczących potwierdzenia statusu osoby represjonowanej oraz przyznania jej świadczenia pieniężnego. Skarżący podnosił, że decyzja o nadaniu statusu ma charakter deklaratywny, co oznaczałoby, że prawo do świadczenia powstaje z chwilą złożenia wniosku o status, a nie po jego rozpatrzeniu. Sąd uznał takie stanowisko za niedopuszczalną wykładnię contra legem, wskazując, że przyznanie świadczenia wymaga złożenia odrębnego wniosku po uzyskaniu potwierdzenia statusu.

Sporem było, czy raport z weryfikacji dokumentacji projektowej stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu, czy też jest dokumentem prywatnym. Strona skarżąca wskazywała, że dokument ten został sporządzony w trybie zamówienia publicznego ze środków publicznych, co zobowiązuje organ do jego udostępnienia na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Organ odmówił udostępnienia, kwalifikując raport jako wewnętrzny dokument roboczy, który nie jest informacją publiczną.

Sprawa dotyczyła zasad legalizacji samowoli budowlanej w świetle art. 42 ustawy Prawo budowlane, zwłaszcza kwestii, czy okoliczność faktu użytkowania obiektu bez pozwolenia na budowę stanowi przeszkodę dla nadania mu prawnej mocy. Pozwany organ twierdził, że w przypadku uznania budowy za nielegalną należy wydać nakaz rozbiórki obiektu, podczas gdy strony broniły tezy, iż jeżeli obiekt nie narusza przepisów prawa, właściwym środkiem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie, co zapewnia gwarancję bezpieczeństwa prawnego.

Skarżący kwestionował decyzję organu podatkowego, który odmówił mu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, powołując się na brak faktur VAT utraconych w pożarze. Organ uznał, że brak tych dokumentów pozbawia podatnika możliwości skorzystania z odliczenia, mimo że istnienie faktur zostało potwierdzone w toku kontroli przez uprawnione służby.

Przedmiotem sporu była legalność określenia pięcioletniego terminu ważności licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej w wyniku przeniesienia uprawnień z przekształconej spółki cywilnej na spółkę jawną. Strona skarżąca domagała się utrzymania pierwotnej daty wygaśnięcia uprawnienia, powołując się na zasadę ochrony praw nabytych oraz specyfikę przekształceń podmiotów gospodarczych. Organ administracji publicznej utrzymał w mocy decyzję, wskazując na bezwzględny obowiązek stosowania przepisów unijnych, które stanowią, że licencje wspólnotowe wydawane są na okres pięciu lat.

Syndyk masy upadłości spółki skarbowej zakwestionował decyzję organu podatkowego odmawiającą stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku, powołując się na naruszenie prawa materialnego oraz procesowego. Strona skarżąca twierdziła, że w postępowaniu upadłościowym to syndyk jest właściwym podmiotem do reprezentowania interesów majątkowych, a jednoosobowa spółka skarbowo-państwowa w stanie upadłości nie powinna być uznawana za podmiot zobowiązany do dokonywania tych świadczeń na rzecz Skarbu Państwa.

Sporu prawnego dotyczyła kwestia, czy prowadzenie działalności handlowej w obiekcie kontenerowym na terenie targowiska zwalnia sprzedawcę z obowiązku uiszczania opłaty targowej na podstawie art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona skarżąca wskazywała, że jej obiekt spełnia przesłanki do uznania go za budynek podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co zgodnie z powołanym przepisem wyłączało obowiązek płacenia opłaty targowej. Organ samorządowy odmówił stwierdzenia nadpłaty, twierdząc, że przedmiotowy obiekt nie posiada cech budynku w rozumieniu prawa podatkowego i budowlanego.

Spór dotyczył właściwej stawki podatku od towarów i usług dla odpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z umowy deweloperskiej dotyczącej lokalu mieszkalnego, gdy cedent nie dysponuje jeszcze prawem do rozporządzania nim jak właściciel. Strona twierdziła, że czynność ta stanowi dostawę towaru, co uprawnia do zastosowania obniżonej stawki podatku. Organ podatkowy stanowczo kwestionował takie ujęcie, wskazując, że w sytuacji braku prawa własności przeniesienie uprawnień z umowy deweloperskiej za odpłatnym wynagrodzeniem stanowi świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej.

Spór dotyczył wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwłaszcza art. 22 ust. 6c w zw. z art. 22 ust. 6e, w zakresie kwalifikowania faktur VAT jako dokumentów kosztów uzyskania przychodu ze zbycia nieruchomości. Skarżący kwestionował stanowisko organu podatkowego, który uznał, że za takie koszty można uznać wyłącznie faktury, na których jako nabywcę wskazany jest podatnik dokonujący nakładów na zbywaną nieruchomość.

Organ podatkowy kwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego, powołując się na przepisy o nadużyciu prawa, co wymagało wykazania, że sporna transakcja skutkowała uzyskaniem korzyści podatkowej sprzecznej z jej celem oraz że jej zasadniczym celem było wyłącznie osiągnięcie tej korzyści. Spór dotyczył zatem tego, czy w sytuacji kwestionowania ważności lub pozorności transakcji organ może odmówić odliczenia podatku bez spełnienia tych dodatkowych przesłanek, a nie na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który wymaga wykazania, że transakcja w rzeczywistości nie miała miejsca albo nabyty towar nie służył do czynności opodatkowanej.

Sporu prawnego dotyczyła kwestia, czy kontener telekomunikacyjny niezwiązany trwale z gruntem spełnia definicję budynku lub budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, co jest podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka podnosiła, że organ podatkowy błędnie ocenił dowody oraz naruszył przepisy postępowania, w tym zasady rozpatrywania sprawy na posiedzeniu niejawnym, co pozbawiło ją możliwości rzetelnej obrony. Organizacja podatkowa broniła swojego stanowiska, wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, obiekt taki nie może być uznany za budynek.

Spółka zaskarżyła interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, domagając się stwierdzenia, że kary umowne pobierane za zwrot pojazdu w stanie pogorszonym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ podatkowy utrzymywał, że ww. opłaty stanowią wynagrodzenie za odpłatną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem powinny być dokumentowane fakturami. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, wskazując, że kary umowne mają charakter ryczałtowego surogatu odszkodowania i nie stanowią świadczenia wzajemnego, bezpośredniego i ekwiwalentnego.

Spółka zaskarżyła postanowienie organu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, domagając się jego uchylenia. Strona argumentowała, że decyzja podatkowa została wydana i doręczona z naruszeniem przepisów dotyczących dokumentów elektronicznych, w tym przez nieuprawnione skompresowanie i zaszyfrowanie danych bez odpowiedniego pouczenia, co uniemożliwiło jej prawidłowy odbiór pisma. Organ podtrzymywał stanowisko, że termin został uchybiony, a doręczenie odbyło się zgodnie z prawem, a ewentualne trudności techniczne po stronie odbiorcy nie zwalniają z obowiązku terminowego zgłoszenia takich nieprawidłowości.

Strona przeciwna zakwestionowała rozstrzygnięcie, powołując się na naruszenie przepisów postępowania oraz materialnoprawnych, w tym art. 122 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Wnosząca skargę kasacyjną podnosiła, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co stanowiło podstawę do stwierdzenia jej nieważności mimo upływu pięcioletniego terminu przewidzianego w art. 249 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Strona argumentowała, że nie była świadoma treści decyzji w momencie jej doręczenia, co miało uzasadniać wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w celu korekty klasyfikacji gruntów i odpowiedniego ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego.

Skarżący kwestionował kwalifikację prawną osiąganych dochodów, wskazując, że świadczone na rzecz powiązanej spółki akcyjnej usługi pośrednictwa handlowego mieszczą się w zakresie prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie w katalogu przychodów z działalności wykonywanej osobiście przez członków zarządu. Strona wnioskowała o zastosowanie stawki ryczałtowej od przychodów ewidencjonowanych, argumentując, że organy podatkowe błędnie wyłożyły przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszono zasady postępowania podatkowego.

Spółka zaskarżyła decyzję organu podatkowego dotyczącą wysokości podatku od nieruchomości, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona wnioskowała o zastosowanie korzystniejszej stawki opodatkowania, argumentując, że sporna część nieruchomości może być potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy oraz organ odwoławczy utrzymali w mocy decyzję określającą zobowiązanie podatnika, wskazując na brak podstaw do zmiany dotychczasowego sposobu klasyfikacji przedmiotów opodatkowania.

Strona przeciwna zarzuciła organom podatkowym naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w tym art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, twierdząc, że otrzymane ze środków publicznych wsparcie nie stanowi zapłaty za dostawę towarów i nie powinno być wliczane do podstawy opodatkowania. Organ podatkowy stanowczo bronił swojego stanowiska, wskazując, że wypłacone środki mają charakter zakupowy i stanowią zapłatę za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, co prowadzi do zwiększenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 tejże ustawy.

Powód wnioskował o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jako podstawę wznowienia wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który zakwestionował dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych i uznał za niezgodny z Konstytucją przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pozwany podnosił, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło postępowania administracyjnego, a nie sądowoadministracyjnego, w którym kryteria merytorycznej oceny są zawężone i odnoszą się do odmiennego typu postępowania.

Spor dotyczył orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. Organ podatkowy wskazywał, że w okresie sprawowania funkcji przez skarżącego doszło do stanu niewypłacalności spółki, co obligowało zarząd do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego ten nie uczynił. Skarżący zakwestionował takie rozstrzygnięcie, kwestionując podstawę do nałożenia na niego obowiązku zgłoszenia wniosku upadłościowego.

Skarżący kwestionował odmowę stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, powołując się na błędną wykładnię przepisów Kodeksu spółek handlowych dotyczącą skuteczności uchwał walnego zgromadzenia. Strona argumentowała, że uchylenie uchwały o podziale zysku z mocą wsteczną oraz zwrot otrzymanych środków pozbawiły ją podstawy prawnej do opodatkowania tego dochodu, co organ podatkowy błędnie zignorował.

Powód zaskarżył interpretację organu podatkowego, domagając się stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia. Strona wnioskowała o potwierdzenie, że strata z tytułu udziału w spółce komandytowo-akcyjnej powstaje w momencie podjęcia uchwały o jej pokryciu przez walne zgromadzenie i powinna być zaliczona do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ uznał natomiast, że akcjonariusz ma status kapitałowy, a jego udział w stracie nie stanowi wydatku na uzyskanie przychodów z działalności gospodarczej, lecz ma charakter inwestycyjny.

Strona inicjująca postępowanie wniosła o stwierdzenie, że spełnia warunki do preferencyjnego opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko, argumentując, że dochody jej syna uzyskane za granicą są zwolnione z opodatkowania w Polsce i nie powinny być wliczane do limitu dochodowego. Organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe, wskazując, że przy ustalaniu prawa do preferencji należy uwzględnić wszystkie dochody dziecka, niezależnie od miejsca ich uzyskania.

Spółka zaskarżyła decyzję organu podatkowego dotyczącą wysokości podatku dochodowego od osób prawnych, domagając się jego obniżenia. Strona skarżąca podnosiła, że organ błędnie uznał za ujemną wartość firmy, podczas gdy jej zdaniem powstał dodatni dobrodziejstwo, co skutkowało niewłaściwym ustaleniem wartości początkowych nabytych składników majątku. Organizacja podatkowa broniła swojej decyzji, wskazując na konieczność skorygowania błędu podatnika i prawidłowego zastosowania przepisów dotyczących alokacji wartości firmy.

Spółka zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji, kwestionując stanowisko organu podatkowego co do braku możliwości rozliczenia straty podatkowej powstałej w przedsiębiorstwie państwowym w okresie jego komercjalizacji. Organ uznał, że zakaz uwzględniania strat przedsiębiorstw państwowych objętych przepisami o komercjalizacji i prywatyzacji ma zastosowanie również do spółek akcyjnych powstałych w wyniku przekształcenia, co skutkowało uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe.

Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu podatkowego, który stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Strona domagała się merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazując na naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Organ odwoławczy uznał natomiast, że odwołanie jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja została doręczona osobie nieposiadającej należytego umocowania, przez co nie weszła ona do obrotu prawnego.

Spór dotyczył prawidłowości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy, w którym pełnoletnie dziecko podatników osiągnęło dochód ze stosunku pracy przekraczający kwotę wolną od opodatkowania. Skarżący twierdzili, że przy ocenie prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej należy uwzględnić składki na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne, co obniżyłoby dochód syna poniżej progu utraty ulgi. Organ podatkowy natomiast wskazywał, że pojęcie dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 i art. 30b u.p.d.o.f. oznacza różnicę między przychodem a kosztami uzyskania przychodu, bez odliczania składek ubezpieczeniowych.

Spór dotyczył momentu ujęcia w rozliczeniu podatkowym faktur korygujących przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 3 i art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ podatkowy wskazywał, że zmiana wykonania umowy stanowiącej podstawę do wyliczenia przychodów lub kosztów nie stanowi samodzielnego zdarzenia podatkowego, lecz odnosi się do okresu, w którym pierwotnie ujęto te kwoty w samoopodatkowaniu.

Strona skarżąca domagała się uchylenia interpretacji indywidualnej Ministra Finansów, w której organ uznał, że przekształcenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytową skutkuje powstaniem po stronie komandytariusza dochodu podlegającego opodatkowaniu. Strona argumentowała, że na dzień przekształcenia nie istniały niepodzielone zyski, ponieważ wypracowany zysk został prawidłowo rozdysponowany na cele związane z działalnością spółki, co wykluczało jego traktowanie jako dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych.

Spor dotyczył kwestii, czy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej spełnia wymogi formalne umożliwiające wszczęcie postępowania. Organ podatkowy uznał, że wnioskodawca nie opisał zdarzenia przyszłego w sposób jasny i jednoznaczny, przez co nie mógł być uznany za zainteresowanego w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej i wniosek należało pozostawić bez rozpatrzenia. Z kolei skarżący kwestionował takie stanowisko organu, domagając się uznania, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia braków formalnych we wniosku.

Przedmiotem sporu była wykładnia art. 116 § 1 ordynacji podatkowej w zakresie możliwości uchylenia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki przez wykazanie, że we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości. Strony sporyły się, czy złożenie wniosku o wszczęcie postępowania układowego uwalnia od odpowiedzialności za zaległości powstałe po zatwierdzeniu układu, czy też ochrona ta dotyczy wyłącznie zaległości powstałych przed tym momentem.

Spór dotyczył zasadności zakwestionowania przez organ podatkowy zaliczenia wydatków na marketing oraz inne usługi do kosztów uzyskania przychodów. Strona skarżąca podnosiła zarzut niewystarczającego zebrania dowodów i błędnego ustalenia stanu faktycznego, wskazując na brak podstaw do uznania tych wydatków za niepowiązane z działalnością gospodarczą. Organ utrzymywał, że to na podatniku ciąży obowiązek wiarygodnego wykazania, iż poniesione wydatki miały obiektywny związek z osiągnięciem lub zamierzonym przychodem.

Spółka skarżąca podnosiła, że w wyniku zawartej umowy doszło do połączenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ze spółką cywilną przez przejęcie majątku, co zgodnie z art. 93 ordynacji podatkowej skutkowało wstąpieniem pierwszego podmiotu we wszystkie prawa i obowiązki drugiego. Organ podatkowy stanowczo kwestionował takie rozumowanie, wskazując, że przepisy Kodeksu spółek handlowych nie przewidywały formy połączenia spółki kapitałowej ze spółką osobową w postaci przejęcia, a zawarte umowy dotyczyły jedynie przeniesienia wierzytelności i długów, a nie udziałów wspólników ani majątku w całości.

Spółka kwestionowała ustalenie przez organy podatkowe przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w postaci równowartości kosztów odsetek od ewentualnych pożyczek, które spółka musiałaby zaciągnąć. Organ podatkowy uznał, że takie nieodpłatne świadczenie zwiększa przychód podatnika na podstawie art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Syndyk masy upadłości wniósł o uchylenie postanowienia organu podatkowego, którym zaliczono kwotę do zwrotu w podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych. Strona skarżąca argumentowała, że w toku postępowania upadłościowego pierwszeństwo mają przepisy prawa upadłościowego, które wykluczają zastosowanie regulacji podatkowych dotyczących samodzielnego zaliczania nadpłaty na poczet zobowiązań. Organ podatkowy utrzymał w mocy swoje stanowisko, powołując się na przepis ustawy o podatku od towarów i usług, który pozwala na zaliczenie kwoty zwrotu na poczet zaległości w trakcie trwania postępowania upadłościowego.

Spór dotyczył prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych ze sprzedażą nieopodatkowaną prowadzoną ze składu celnego. Organ podatkowy uznał, że przepisy o odliczeniu nie mają zastosowania do czynności nieobjętych zakresem opodatkowania, co skutkowało odmową przyznania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

Pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego, zarzucając mu błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego i procesowego. Strona ta podważa oceny dowodowe dokonane przez sąd pierwszej instancji oraz kwestionuje zasadność zasądzenia na rzecz powoda dochodzonej kwoty wraz z odsetkami.

Sporem było, czy pozwana, jako była członkini zarządu komplementariusza, odpowiada za długi spółki komandytowej wobec powoda, skoro egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Pozwana broniła się, powołując się na wcześniejsze ustąpienie ze stanowiska w okresie, gdy powstały sporne zobowiązania, oraz kwestionując istnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości spółki.

Powód dochodził zapłaty wynagrodzenia za sporządzenie dokumentacji niezbędnej do ubiegania się o dofinansowanie oraz biznesplanu, powołując się na charakter umowy o dzieło. Pozwany sprzeciwiał się roszczeniu, twierdząc, że strony łączyła umowa o świadczenie usług podlegająca przepisom o zleceniu, a powód nie wykonał swoich obowiązków z należytą starannością. Spór koncentrował się na kwalifikacji prawnej zawartych porozumień oraz wykładni treści umowy w zakresie warunków naliczenia pełnego wynagrodzenia i kary umownej.

Powód, będący właścicielem lokalu użytkowego, pozwał pozwanego o zapłatę należności z tytułu umowy najmu, powołując się na wieloletnie wykonywanie tej umowy oraz prowadzenie przez pozwanego działalności gospodarczej w wynajmowanych pomieszczeniach. Pozwany nie kwestionował faktu istnienia stosunku zobowiązaniowego ani własnoręcznego złożenia podpisu pod dokumentami, jednak wnosząc sprzeciw, kwestionował podstawę roszczeń. Sąd uznał, że zachowanie stron oraz przedłożone dowody jednoznacznie potwierdzają zawarcie i realizację umowy najmu, co wykluczało zarzuty o nieistnieniu stosunku prawnego.

Spór dotyczył kwalifikacji prawnej ustnych ustaleń między stronami, w tym czy doszło do zawarcia umowy o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c. Powód domagał się zapłaty znaczącej kwoty tytułem wadliwego wykonania prac remontowo-budowlanych, wskazując na istotne i nieusuwalne wady obiektu. Pozwany bronił się przed roszczeniami, powołując się na brak pisemnej formy umowy oraz kwestionując zakres i charakter zgłaszanych nieprawidłowości.

Upadła zaskarżyła postanowanie sądu pierwszej instancji, którym ustalono plan spłaty wierzycieli, argumentując, że powinna zostać zwolniona z obowiązku uiszczenia pełnej opłaty od zażalenia. Sąd drugiej instancji uznał jednak, że mimo częściowego zwolnienia z kosztów, upadła nie dopełniła obowiązku zapłaty pozostałej części opłaty w wyznaczonym terminie. W konsekwencji zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego oraz prawa upadłościowego.

Skarżący zarzucał organowi niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa zamówień publicznych, uznając, że wymóg posiadania przez wykonawcę doświadczenia w postaci zrealizowania określonej liczby robót o wysokiej wartości jest nieproporcjonalny i narusza zasadę uczciwej konkurencji. Strona argumentowała, że postawienie takiego warunku było uzasadnione indywidualnymi okolicznościami projektu i nie stanowiło nieuzasadnionego ograniczenia dostępu do postępowania.

Strona inicjująca postępowanie żądała uchylenia decyzji organu podatkowego nakładającej karę pieniężną za niewykonanie obowiązków w zakresie monitorowania drogowego przewozu towarów. Organ uznał, że przewoźnik naruszył przepisy ustawy, nie uzupełniając zgłoszenia systemowego o wymagany numer zezwolenia drogowego, co skutkowało nałożeniem sankcji finansowej. Spór dotyczył zatem zasadności wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie rozważono wcześniej, czy jej wymiar jest proporcjonalny do celu regulacji oraz czy zachowano zasadę proporcjonalności między dolegliwością sankcji a jej efektem.

Spor wywodził się z faktu, że organ administracji skarbowej wymierzył wspólnikom spółki cywilnej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, mimo że w toku postępowania doszło do przekształcenia tej spółki w spółkę jawną. Strony skutecznie podnosiły, że przekształcenie to pociągnęło za sobą zmianę podmiotu zobowiązanego do zapłaty sankcji, a co za tym idzie, organ powinien był skierować decyzję na spółkę jawną, która weszła w miejsce byłych wspólników.

Powódka domagała się zasądzenia od pozwanej spółki kwoty tytułem zwrotu zapłaconego czynszu, powołując się na bezwzględną nieważność umowy najmu wynikającą z naruszenia zasad reprezentacji. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki zaległego czynszu, kosztów adaptacji lokalu oraz odsetek za opóźnienie w ramach pozwu wzajemnego.

Powódka wniosła o ustalenie nieistnienia umowy sprzedaży zawartej z pozwanym, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Pozwany zakwestionował powództwo w całości, co skutkowało wydaniem wyroku w pierwszej instancji, w którym sąd ustalił nieważność umowy ze względu na nieprawidłową reprezentację spółki przez jej zarząd.

Spor dotyczył zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela za koszty uprzątnięcia jezdni po wypadku komunikacyjnym, gdy poszkodowanym był zarządca drogi. Powód dochodził zasądzenia tych wydatków jako straty poniesionej w następstwie zdarzenia szkodzącego, powołując się na przepisy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Pozwany bronił się, twierdząc, że oczyszczanie drogi stanowiło realizację ustawowych zadań własnych zarządcy, a nie skutek działania sprawcy, oraz kwestionował udowodnienie wysokości poniesionych kosztów.

Strona przeciwna zakwestionowała zasadność wypowiedzenia umowy o pracę, wskazując na nienależyte prowadzenie postępowania administracyjnego oraz brak zaufania do pracownika. Powódka podnosiła, że podane przyczyny są pozorne i nie stanowią rzeczywistej podstawy do rozwiązania stosunku pracy, co stanowiło naruszenie przepisów prawa.

Pracownik zakwestionował ważność wypowiedzenia umowy o pracę, wskazując na błędy w oznaczeniu okresu wypowiedzenia oraz brak wskazania przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Pracodawca bronił się, powołując się na dokonane sprostowanie wypowiedzenia i twierdząc, że przywrócenie pracownika do pracy jest niemożliwe lub niecelowe.

Pozwana zakwestionowała zasadność roszczenia, podnosząc, że jest ono przedwczesne ze względu na renegocjowanie ceny i udzielenie rabatu, którego dokumentacja nie została doręczona w formie oryginału. Jednocześnie kwestionowała legitymację procesową pełnomocnika powoda, twierdząc, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była nieuprawniona do reprezentowania spółki z powodu uchwał odwołujących ją z funkcji oraz naruszenia zasad reprezentacji wynikających z umowy spółki.

Sprawa dotyczyła dochodzenia przez pracownika odszkodowania od pracodawcy za naruszenie zapisów porozumienia zbiorowego, które zobowiązywało do przeprowadzenia wymaganych konsultacji przed dokonaniem zwolnień z przyczyn nie dotyczących pracowników. Powód wnosił o pełne zasądzenie kwoty wynikającej z umowy, powołując się na bezwarunkowy obowiązek wypłaty odszkodowania w przypadku naruszenia zasad konsultacyjnych. Pozwany bronił się, podnosząc, że dochodzone świadczenie jest rażąco wygórowane wobec poniesionej szkody, a pracownik nie dochodził przywrócenia do pracy i szybko podjął nową pracę, co uzasadniało miarkowanie kwoty.

Powód wniósł o sprostowanie świadectwa pracy, wypłatę zaległego wynagrodzenia, ekwiwalentu za urlop oraz odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Strona pozwana kwestionowała tryb ustania stosunku pracy, twierdząc, że doszło do niego z upływem terminu, podczas gdy powód wskazywał na rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Spór koncentrował się również na poprawnym wskazaniu stanowiska pracy w dokumencie oraz zasadności dochodzonych roszczeń pieniężnych wynikających z naruszenia przepisów Kodeksu pracy.

Sprawa dotyczyła wysokości kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Pozwany kwestionował ustaloną przez sąd pierwszej instancji stawkę, twierdząc, że w sprawach o odszkodowanie pracownicze należy stosować przepisy dotyczące stawek dla spraw o przywrócenie do pracy, co skutkowałoby wyższym wynagrodzeniem pełnomocnika.

Powód dochodził od pracodawcy wypłaty zaległego wynagrodzenia, ekwiwalentu za urlop oraz odprawy emerytalnej, powołując się na faktyczne świadczenie pracy na rzecz spółki. Pozwany kwestionował istnienie stosunku pracy, twierdząc, że umowa oraz jej aneksy są bezwzględnie nieważne, ponieważ zostały zawarte przez członka zarządu bez wymaganego umocowania ze strony zgromadzenia wspólników.

Organ rentowy zakwestionował rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, twierdząc, że umowa o pracę zawarta z naruszeniem art. 210 § 1 k.s.h. jest nieważna i nie rodzi obowiązku ubezpieczeń społecznych, a zastosowanie art. 103 k.c. jest w tym przypadku niedopuszczalne. Strona przeciwna broniła stanowiska, zgodnie z którym brak właściwego upoważnienia do reprezentacji spółki uniemożliwia uznanie nawiązania stosunku pracy, co wykluczałoby podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom.