Art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.
Brzmienie przepisu
Art. 37.
§ 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie.
§ 3. Ponaglenie wnosi się:
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
§ 3a. Jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Przepisów § 4–8 nie stosuje się.
§ 4. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego.
§ 5. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.
§ 6. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
§ 7. Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o którym mowa w § 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu.
§ 8. W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1691.
Brzmienie obowiązuje od 03 grudnia 2025.
W bazie mamy 12 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 28 marca 1980.
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 1856 orzeczeń, które powołują art. 37. Poniżej 15 najnowszych.
-
Powód wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w prowadzeniu postępowania dotyczącego stanu technicznego budynku. Sąd administracyjny zobowiązał organ do wydania decyzji w wyznaczonym terminie, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu odniesiono się do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując, że termin na załatwienie sprawy może zostać wydłużony w trybie tego przepisu, co jest istotne przy ocenie, czy organ pozostaje w bezczynności mimo podjęcia pewnych czynności procesowych.
-
Spółka złożyła skargę na bezczynność Wojewody w sprawie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Sąd stwierdził bezczynność organu, ale uznał, że nie miała ona charakteru rażącego, co wynikało z faktu, że w sprawach o zezwolenie na pracę cudzoziemca nie stosuje się art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc nie ma obowiązku ponaglenia przed wniesieniem skargi.
-
Strona zaskarżyła przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej projektu budowlanego. Sąd uznał skargę za uzasadnioną, stwierdzając rażące naruszenie prawa przez organ oraz zasądzając zwrot kosztów postępowania. Zastosowano przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do zdefiniowania pojęć bezczynności i przewlekłości, a także do wskazania, że skargę można wnieść w dowolnym terminie po złożeniu ponaglenia.
-
Cudzoziemec złożył skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy w celu pracy. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie miesiąca i stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego został wykorzystany do zdefiniowania stanów bezczynności i przewlekłości postępowania, co pozwoliło ocenić, czy organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie.
-
Skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania w sprawie o zezwolenie na pobyt, jednak sąd ją odrzucił. Orzeczenie opiera się na tezie, że warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest skuteczne wniesienie ponaglenia, co wymaga jego złożenia po upływie ustawowego terminu załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego, ponaglenie wniesione przed upływem tego terminu organ pozostawia bez rozpoznania, co skutkuje uznaniem go za nieskuteczne i uniemożliwia wszczęcie postępowania sądowego.
-
Skarżąca zaskarżyła przewlekłość postępowania Wojewody Łódzkiego w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłości, ale nie w sposób rażący, a wniosek o zobowiązanie do szybkiego rozpatrzenia sprawy oddalił, uznając, że specyficzne przepisy o legalizacji pobytu nie mają zastosowania do osoby przybyłej przed konfliktem zbrojnym.
-
Powód zaskarżył bezczynność organu w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości, wskazując na rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy mimo wcześniejszego ponaglenia. Sąd uznał skargę za uzasadnioną, stwierdzając bezczynność z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązując organ do wydania decyzji. Przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego został zastosowany jako warunek wyczerpania środków zaskarżenia niezbędny do dopuszczalności skargi na bezczynność przed sądem administracyjnym.
-
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie wznowienia postępowania, zarzucając mu bezczynność. Sąd oddalił skargę, wskazując, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy terminy liczą się od nowa, a ewentualną zwłokę wynikającą z wadliwego rozstrzygnięcia ocenia się jako przewlekłość postępowania. Art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego zastosowano do rozróżnienia bezczynności, rozumianej formalnie jako przekroczenie terminu, od przewlekłości, która miała miejsce w niniejszym stanie faktycznym.
-
Skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności organu w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy, powołując się na nieważne wstrzymanie terminów. Sąd uznał, że organ nie dotrzymał ustawowego terminu załatwienia sprawy, co stanowiło bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 kpa. Jednocześnie sąd nie uznał, że przewlekłość miała rażący charakter, dlatego nie zastosował sankcji pieniężnych ani nie zobowiązał do wydania decyzji.
- II SA/Op 51/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu 27 lutego 2023
Spółka zaskarżyła postanowienie organu stwierdzające bezczynność Starosty w sprawie udostępnienia nieruchomości. Sąd odrzucił skargę, wskazując, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania, co wyklucza jego zaskarżenie do sądu administracyjnego.
-
Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wskazując na jego bezczynność. Sąd stwierdził, że organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, co stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, zdefiniowaną w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako brak wydania decyzji w wyznaczonym czasie. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy, przyznając stronie skarżącej sumę pieniężną jako wystarczającą sankcję za przewlekłość postępowania.
- III SAB/Wr 925/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu 25 stycznia 2023
Strona zaskarżyła przewlekłość postępowania w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, twierdząc, że organ przekroczył ustawowe terminy. Sąd stwierdził rażące naruszenie prawa przez prowadzenie postępowania dłużej, niż było to niezbędne, co stanowiło przewlekłość w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ zobowiązano do załatwienia sprawy w określonym terminie oraz do zapłaty odszkodowania za bezczynność.
-
Skarżący domagał się uznania za przewlekłe postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania, jednak sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Rozstrzygnięcie oparto na art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym przewlekłość ustaje w momencie załatwienia sprawy przez organ, co następuje z chwilą wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.
- I SAB/Wr 1227/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu 16 stycznia 2023
Strona skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność wojewody w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy. Sąd odrzucił skargę, wskazując, że art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi o prawie do wniesienia ponaglenia w przypadku bezczynności organu, co jest warunkiem wyczerpania środków zaskarżenia przed skierowaniem sprawy do sądu. Ponieważ strona nie przedłożyła dowodu złożenia takiego ponaglenia, wniesienie skargi uznano za niedopuszczalne.
- IV SAB/Po 142/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu 07 grudnia 2022
Powód żądał stwierdzenia bezczynności spółki w udzieleniu informacji publicznej, powołując się na brak odpowiedzi na wniosek. Sąd oddalił skargę, wskazując, że wniosek nie został skutecznie doręczony, co wykluczało powstanie obowiązku reakcji organu. W tym kontekście art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znalazł zastosowania, ponieważ w sprawach o dostęp do informacji publicznej ponaglenie nie jest wymogiem dopuszczalności skargi na bezczynność.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie przeczytaj jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym sprawdź, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.