Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2020, sygn. II OZ 1167/19
Omówienie przygotowane przez HWW. Poniżej sentencja i fragmenty uzasadnienia ze zbioru urzędowego.
Co było sporne
Strona inicjująca postępowanie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając sądowi błędne zastosowanie przepisów prawa procesowego w zakresie określenia właściwego brzmienia norm prawnych oraz zasad liczenia terminów do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Strona wskazywała, że do zaskarżonego aktu należy stosować przepisy obowiązujące w dniu jego podjęcia, a nie w dniu złożenia skargi, co miało wpływ na ocenę bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zachowania terminów procesowych.
Jak sąd rozstrzygnął
Zażalenie zostało oddalone, co oznacza utrzymanie w mocy postanowienia o odrzuceniu skargi na uchwałę gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strony nie uzyskają więc wglądu w treść zaskarżonego aktu prawa miejscowego w trybie sądowniczym ze względu na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi.
Czego z tego orzeczenia nie da się wyprowadzić
Wyrok w sprawie zależy od faktu, że zaskarżona uchwała została podjęta przed dniem wejścia w życie nowelizacji, co wymusza zastosowanie dotychczasowych przepisów o bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Z rozstrzygnięcia nie można wyprowadzić wniosku, że termin do wniesienia skargi na uchwałę prawa miejscowego bieże od dnia jej ogłoszenia, a nie od doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Powołane przepisy
Rola art. 17 KPA w tej sprawie
Argument skarżących oparty był na art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, który wskazywał na stosowanie nowych przepisów procesowych do aktów podjętych po wejściu w życie nowelizacji. Sąd oddalił to stanowisko, przyjmując wykładnię przepisu intertemporalnego, zgodnie z którą do uchwały wydanej przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosuje się dotychczasowe regulacje dotyczące terminów wniesienia skargi. Sporny element dotyczył więc momentu, od którego należy liczyć bieg terminu procesowego, co w ocenie sądu wynikało z faktu, iż zaskarżony akt prawny został wydany przed zmianą stanu prawnego.
Inne orzeczenia o tych samych przepisach
Powiązanie idzie po artykule, który oba orzeczenia powołują. To nie znaczy, że sądy rozstrzygnęły tak samo.
Pełny tekst orzeczenia
Brzmienie pochodzi ze zbioru urzędowego i nie zostało przez nas zmienione.
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. i E. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 158/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. i E. B. na uchwałę Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 20 marca 2017 r., Nr XXXI/225/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Uzasadnienie.
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 158/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., odrzucił skargę A. B. i E. B. na uchwałę Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 20 marca 2017 r., Nr XXXI/225/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 15 marca 2018 r. skarżący nadali w placówce pocztowej - zawarte w piśmie z dnia 12 marca 2018 r. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 20 marca 2017 r. Wezwanie to wpłynęło do Urzędu Gminy Tarnów Opolski w dniu 16 marca 2018 r. Gmina Tarnów Opolski udzieliła odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., skutecznie doręczonym skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r.
Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość wniesienia skargi na akt prawa miejscowego przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że obecne brzmienie wskazanego przepisu obowiązuje od 1 czerwca 2017 r., natomiast przed tą datą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Sąd stwierdził, że powołane ostatnio brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 20 marca 2017 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Stosownie natomiast do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).
Skarżący, kwestionując uchwałę z dnia 20 marca 2017 r., wystosowali wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 16 marca 2018 r., a odpowiedź organu została udzielona pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., doręczonym skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r. Skarga została natomiast wniesiona przesyłką poleconą złożoną w placówce pocztowej w dniu 20 marca 2019 r. Termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie wynosił 30 dni, rozpoczął bieg w dniu 19 kwietnia 2018 r. i upłynął z dniem 18 maja 2018 r. Wobec tego skarga złożona w placówce pocztowej w dniu 20 marca 2019 r. została wniesiona po upływie wymaganego terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Wnieśli o jego uchylenie i zarzucili naruszenie przepisów procesowego, a to:
1. art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 52 § 4 P.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne uznanie, że do skarg składanych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym znajduje przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.);
2. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw poprzez błędne uznanie, że do uchwały podjętej w dniu 20 marca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy P.p.s.a. obowiązujące w dniu podjęcia uchwały, a nie w dniu złożenia skargi, tj. przepisy po nowelizacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Tarnów Opolski w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w dniu 20 marca 2017 r. Jest to o tyle istotne, że wskazuje, w jakim brzmieniu przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być stosowane w niniejszej sprawie.
Jak zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, od dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W art. 9 tej ustawy zawarto wskazanie jakie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ulegają zmianie od chwili wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zmianie podlegał m.in. art. 53 P.p.s.a., określający terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego i czynności jakie należy dopełnić by wniesiona skarga była skuteczna. W przepisie intertemporalnym art. 17 ust. 2 tej ustawy zmieniającej wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego do aktów i czynności organów administracji publicznej, podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują przepisy art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed tej daty (por. postanowienia NSA z dnia: 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1624/18; 24 października 2018 r., II OSK 2407/18; 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 262/19).
W niniejszej sprawie, do skargi na uchwałę podjętą w dniu 20 marca 2017 r. zastosowanie miał zatem stan prawny sprzed 1 czerwca 2017 r. Zatem do oceny, czy skarga na tę uchwałę została złożona w terminie i czy spełniała wymogi przewidziane prawem należało stosować przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a., obowiązujące przed 1 czerwca 2017 r. Według art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z treści art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że termin 30 dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem by termin 30 dni zaczął bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie odpowiedzi na wezwanie ani nawet wiedza strony, że takowa odpowiedź została sporządzona. Przepis powyższy jednoznacznie mówi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko, co do liczenia biegu terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a., jest utrwalone w orzecznictwie sądowym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07; postanowienia NSA z dnia: 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1570/17; 7 marca 2018 r., sygn. akt II OZ 192/18).
W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnieśli w dniu 15 marca 2018 r., Gmina udzieliła odpowiedzi na to wezwanie w dniu 16 kwietnia 2018 r., skutecznie doręczonej skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r. Od tej daty więc rozpoczął się bieg trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi, który upłynął w dniu 18 maja 2018 r., natomiast skarga została wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Uzasadnienie.
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 158/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., odrzucił skargę A. B. i E. B. na uchwałę Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 20 marca 2017 r., Nr XXXI/225/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 15 marca 2018 r. skarżący nadali w placówce pocztowej - zawarte w piśmie z dnia 12 marca 2018 r. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 20 marca 2017 r. Wezwanie to wpłynęło do Urzędu Gminy Tarnów Opolski w dniu 16 marca 2018 r. Gmina Tarnów Opolski udzieliła odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., skutecznie doręczonym skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r.
Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość wniesienia skargi na akt prawa miejscowego przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że obecne brzmienie wskazanego przepisu obowiązuje od 1 czerwca 2017 r., natomiast przed tą datą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Sąd stwierdził, że powołane ostatnio brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 20 marca 2017 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Stosownie natomiast do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).
Skarżący, kwestionując uchwałę z dnia 20 marca 2017 r., wystosowali wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 16 marca 2018 r., a odpowiedź organu została udzielona pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., doręczonym skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r. Skarga została natomiast wniesiona przesyłką poleconą złożoną w placówce pocztowej w dniu 20 marca 2019 r. Termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie wynosił 30 dni, rozpoczął bieg w dniu 19 kwietnia 2018 r. i upłynął z dniem 18 maja 2018 r. Wobec tego skarga złożona w placówce pocztowej w dniu 20 marca 2019 r. została wniesiona po upływie wymaganego terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Wnieśli o jego uchylenie i zarzucili naruszenie przepisów procesowego, a to:
1. art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 52 § 4 P.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne uznanie, że do skarg składanych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym znajduje przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.);
2. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw poprzez błędne uznanie, że do uchwały podjętej w dniu 20 marca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy P.p.s.a. obowiązujące w dniu podjęcia uchwały, a nie w dniu złożenia skargi, tj. przepisy po nowelizacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Tarnów Opolski w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w dniu 20 marca 2017 r. Jest to o tyle istotne, że wskazuje, w jakim brzmieniu przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być stosowane w niniejszej sprawie.
Jak zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, od dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W art. 9 tej ustawy zawarto wskazanie jakie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ulegają zmianie od chwili wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zmianie podlegał m.in. art. 53 P.p.s.a., określający terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego i czynności jakie należy dopełnić by wniesiona skarga była skuteczna. W przepisie intertemporalnym art. 17 ust. 2 tej ustawy zmieniającej wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego do aktów i czynności organów administracji publicznej, podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują przepisy art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed tej daty (por. postanowienia NSA z dnia: 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1624/18; 24 października 2018 r., II OSK 2407/18; 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 262/19).
W niniejszej sprawie, do skargi na uchwałę podjętą w dniu 20 marca 2017 r. zastosowanie miał zatem stan prawny sprzed 1 czerwca 2017 r. Zatem do oceny, czy skarga na tę uchwałę została złożona w terminie i czy spełniała wymogi przewidziane prawem należało stosować przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a., obowiązujące przed 1 czerwca 2017 r. Według art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z treści art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że termin 30 dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem by termin 30 dni zaczął bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie odpowiedzi na wezwanie ani nawet wiedza strony, że takowa odpowiedź została sporządzona. Przepis powyższy jednoznacznie mówi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko, co do liczenia biegu terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a., jest utrwalone w orzecznictwie sądowym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07; postanowienia NSA z dnia: 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1570/17; 7 marca 2018 r., sygn. akt II OZ 192/18).
W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnieśli w dniu 15 marca 2018 r., Gmina udzieliła odpowiedzi na to wezwanie w dniu 16 kwietnia 2018 r., skutecznie doręczonej skarżącym w dniu 18 kwietnia 2018 r. Od tej daty więc rozpoczął się bieg trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi, który upłynął w dniu 18 maja 2018 r., natomiast skarga została wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Skąd pochodzi ten tekst. Orzeczenie zostało opublikowane przez sąd i pobrane ze zbioru urzędowego. Sądy anonimizują dane stron przed publikacją. Nie zmieniamy treści orzeczenia; własne jest wyłącznie omówienie powyżej.
Kancelaria nie prowadziła tej sprawy. Publikujemy orzeczenie w celach informacyjnych. Strona nie jest poradą prawną, a powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Omówienie powstało z użyciem narzędzi automatycznych na podstawie treści orzeczenia i celowo nie zawiera danych osobowych, kwot ani dat. Jeżeli znalazłeś w nim błąd albo swoje dane, napisz na biuro@hww.pl, usuniemy stronę.