Art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
Brzmienie przepisu
Art. 7. 1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. 2. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. 3. Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:
1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;
2) przychodów wymienionych w art. 21, art. 22 i art. 24b, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się przychody wymienione w art. 21, jeżeli są związane z działalnością zakładu;
2a) straty poniesionej ze źródła przychodów;
3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład;
4) strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych – w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę;
5) strat przedsiębiorstw państwowych przejmowanych lub nabywanych na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji;
6) strat instytucji kredytowej związanych z działalnością oddziału tej instytucji, którego składniki majątkowe zostały wniesione do spółki tytułem wkładu niepieniężnego na utworzenie banku na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2026 r. poz. 38, 176, 331 i
340);
7) strat podatnika, jeżeli podatnik przejął inny podmiot lub nabył przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w tym w drodze wkładu niepieniężnego, lub otrzymał wkład pieniężny, za który nabył przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w wyniku czego: a) przedmiot faktycznie prowadzonej przez podatnika podstawowej działalności gospodarczej po takim przejęciu lub nabyciu, w całości albo w części jest inny niż przedmiot faktycznie prowadzonej przez podatnika podstawowej działalności przed takim przejęciem lub nabyciem, lub b) co najmniej 25 % udziałów (akcji) podatnika posiada podmiot lub podmioty, które na dzień kończący rok podatkowy, w którym podatnik poniósł taką stratę, praw takich nie posiadały. 4. Przy ustalaniu straty nie uwzględnia się przychodów i kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 3, a w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, także straty przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych, z wyjątkiem spółek przekształconych w inne spółki. 4a. Przy ustalaniu straty nie uwzględnia się również strat przedsiębiorstw państwowych przejmowanych lub nabywanych na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji oraz strat instytucji kredytowej związanych z działalnością oddziału tej instytucji, którego składniki majątkowe zostały wniesione do spółki tytułem wkładu niepieniężnego na utworzenie banku na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. 4b. Przy ustalaniu straty nie uwzględnia się strat, o których mowa w ust. 3 pkt 7. 5. O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:
1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50 % wysokości tej straty, albo
2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50 % wysokości tej straty. 6. Przepis ust. 5 nie ma zastosowania do strat z odpłatnego zbycia walut wirtualnych. 6a. W przypadku upływu obowiązywania umowy lub utraty przez podatkową grupę kapitałową statusu podatnika obniżenie, o którym mowa w ust. 5, stosuje się również do straty spółki tworzącej podatkową grupę kapitałową poniesionej przed utworzeniem tej grupy, jeżeli:
1) strata została poniesiona niewcześniej niż w piątym roku podatkowym spółki poprzedzającym rok, za który dokonuje się tego obniżenia, z tym że okres ten obejmuje również lata podatkowe podatkowej grupy kapitałowej tworzonej przez tę spółkę, oraz
2) o wysokość tej straty nie został obniżony dochód podatkowej grupy kapitałowej na podstawie art. 7a ust. 4 i 5. 7. Podatnik, który w latach podatkowych poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek osiągnął stratę ze źródła przychodów i nabył prawo do jej odliczenia na podstawie ust. 5:
1) może obniżyć o wysokość tej nieodliczonej straty dochód ze źródła przychodów uzyskany w 2 latach podatkowych bezpośrednio poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, pod warunkiem stosowania tego opodatkowania przez okres co najmniej 4 lat podatkowych;
2) traci prawo do tego odliczenia, począwszy od pierwszego roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. 8. W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, podatnik traci prawo do dokonania obniżenia określonego w tym przepisie od dnia, w którym skorzystał z tego obniżenia, oraz jest obowiązany do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 554.
Brzmienie obowiązuje od 22 kwietnia 2026.
W bazie mamy 14 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 20 września 1993.
Po dacie stanu prawnego tego tekstu jednolitego (18 marca 2026) ustawa była nowelizowana 3 razy. Nie każda nowelizacja dotyczy tego artykułu, ale nie możemy tego przesądzić automatycznie, więc mówimy o tym wprost.
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 163 orzeczeń, które powołują art. 7. Poniżej 15 najnowszych.
-
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego dotyczącą kalkulacji limitu kosztów finansowania dłużnego, domagając się wyłączenia z niej przychodów i kosztów ze zwolnionej z podatku działalności strefowej. Sąd uznał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ograniczenia w zaliczaniu tych kosztów należy odnieść wyłącznie do dochodów opodatkowanych, wykluczając z obliczeń źródła wolne od opodatkowania.
-
Spółka wnioskowała o ustalenie, czy ma obowiązek skorygowania rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych po uchyleniu wyroku sądowego, który stanowił podstawę wypłaty odszkodowania. Sąd oddalił skargę na interpretację organu, potwierdzając brak podstaw do korekty. W ocenie sądu art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uzasadniał twierdzenia o braku podstawy prawnej do otrzymania należności w momencie jej faktycznego zaspokojenia.
-
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego, który zakwalifikował koszty ekspansji związane z nabyciem akcji innej spółki do źródła przychodów z zysków kapitałowych. Sąd uchylił zaskarżony wyrok oraz interpretację, wskazując, że wydatki te mogą być kosztem uzyskania przychodu z działalności operacyjnej, jeżeli ich poniesienie ma realny wpływ na zwiększenie przychodów z tej działalności. W tym kontekście art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych został zinterpretowany jako nieobejmujący wszystkich przychodów z udziału w spółce prawnej, lecz wyłącznie tych wynikających z samego tytułu posiadania akcji, co pozwala na alokację kosztów do źródła innego niż zyski kapitałowe.
- II FSK 239/19 Naczelny Sąd Administracyjny 09 lipca 2021
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego dotyczącą sposobu wyliczenia pięcioletniego terminu na rozliczenie strat podatkowych po ustaniu funkcjonowania Podatkowej Grupy Kapitałowej. Sąd uznał, że okres ten biegnie niezależnie od czasu, w którym członkowie grupy byli podatnikami, co wynika z wykładni art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
-
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego dotyczącą zaliczania do kosztów uzyskania przychodów usług i licencji nabywanych od podmiotów powiązanych w zakresie alokowanym do dochodów zwolnionych z podatku. Sąd oddalił skargę, uznając, że element podatkowego stanu faktycznego, jakim jest zwolnienie z opodatkowania, nie może oddziaływać na ukształtowanie normy podatkowej określającej koszty i negatywne koszty. W tym kontekście art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi podstawę do odrębnego ustalania dochodów, co jednak nie wyklucza stosowania ograniczeń kosztowych przewidzianych w art. 15e ustawy.
-
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego dotyczącą opodatkowania podziału przez wydzielenie części majątku. Sąd oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że przychód z takiej operacji powstaje na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie na zasadach ogólnych z art. 12 tej ustawy. Przepis ten kwalifikuje przychód jako dochód z udziału w zyskach osób prawnych, co wyklucza jego łączenie z innymi dochodami i opodatkowanie na zasadach ogólnych.
-
Skarżący, zmieniając status z akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej na komandytariusza spółki komandytowej, domagał się zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez przekształcony podmiot. Sąd oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że osoba fizyczna nie może korzystać z zasad opodatkowania przewidzianych dla spółki komandytowo-akcyjnej jako odrębnego podatnika. W tym kontekście art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych został zastosowany do wykluczenia możliwości przeniesienia na wspólników spółki komandytowej praw do rozliczenia kosztów, które zgodnie z tym przepisem powinny zostać ujęte przez przekształconą spółkę akcyjną.
-
Spółka z Cypru zaskarżyła interpretację dotyczącą opodatkowania środków otrzymanych przy zmniejszeniu udziału w polskiej spółce osobowej. Sąd oddalił skargę, uznając, że organ podatkowy prawidłowo zakwalifikował te środki jako przychód, co jest zgodne z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
-
Spółka akcyjna powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego kwestionowała interpretację organu podatkowego, który odmówił możliwości rozliczenia straty podatkowej. Sąd uchylił interpretację, wskazując, że zakaz rozliczania strat zawarty w art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obejmuje przypadków przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa.
- I SA/Wr 1510/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu 02 lutego 2016
-
Spółka kwestionowała interpretację organu podatkowego odmawiającą zaliczenia wypłat z zysku do kosztów uzyskania przychodów. Sąd uznał, że nagrody i premie wypłacane pracownikom z dochodu po opodatkowaniu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Przepis art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych został zastosowany w celu potwierdzenia, że takie świadczenia spełniają przesłanki kosztowe w miesiącu ich wypłaty.
- I SA/Gd 1494/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 25 listopada 2015
Spółka zaskarżyła decyzję organu celnego wymierzającą karę za urządzanie gier hazardowych na automacie w lokalu poza kasynem. Sąd oddalił skargę, uznając, że przepis ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym wymagającym notyfikacji, co wykluczało zarzut jego nieważności. W tym kontekście sąd odniósł się do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, analizując zgodność regulacji z prawem krajowym i unijnym w świetle orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.
-
Spółka wnioskuje o uznanie podatku od czynności cywilnoprawnych zapłaconego od dopłat wspólników za koszt uzyskania przychodów. Sąd oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że wydatek ten nie stanowi kosztu, gdyż wiąże się z przychodem niepodlegającym opodatkowaniu. Art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zastosowano do wykluczenia tego wydatku z kosztów ze względu na jego bezpośredni związek z przychodem, który zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 11 tej ustawy nie jest zaliczany do przychodów opodatkowanych.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie przeczytaj jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym sprawdź, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.