Art. 210 Ordynacji podatkowej
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Brzmienie przepisu
Art. 210.
§ 1. Decyzja zawiera:
1) oznaczenie organu podatkowego;
2) datę jej wydania;
3) oznaczenie strony;
4) powołanie podstawy prawnej;
5) rozstrzygnięcie;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie;
8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.
§ 1a. Decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania.
§ 2. Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi.
§ 2a. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera również pouczenie o odpowiedzialności karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie zabezpieczenia lub egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji.
§ 2b. W decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści organ podatkowy wskazuje także wysokość zobowiązania podatkowego, nadpłaty, zwrotu podatku, straty podatkowej, niepobranego lub pobranego a niewpłaconego przez płatnika podatku ustaloną albo określoną w związku z zastosowaniem tych przepisów lub tych środków.
§ 2c. Decyzja organu podatkowego w sprawie, w której Rada wydała negatywną opinię, zawiera ustosunkowanie się do tej opinii.
§ 3. Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja.
§ 4. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
§ 5. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 622.
Brzmienie obowiązuje od 11 maja 2026.
W bazie mamy 12 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 14 stycznia 2005.
Po dacie stanu prawnego tego tekstu jednolitego (21 kwietnia 2026) ustawa była nowelizowana 2 razy. Nie każda nowelizacja dotyczy tego artykułu, ale nie możemy tego przesądzić automatycznie, więc mówimy o tym wprost.
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 1067 orzeczeń, które powołują art. 210. Poniżej 15 najnowszych.
-
Podatnik kwestionował decyzję organów podatkowych dotyczącą określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego VAT. Sąd uchylił zaskarżone decyzje, wskazując na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 210 § 1 pkt 6, przez nieprawidłową ocenę możliwości przedłożenia dokumentów i brak wyczerpania działań organów w celu uzyskania faktur zabezpieczonych w postępowaniu karnym.
-
Sąd uchylił decyzje organów podatkowych, uznając, że obciążenie podatnika konsekwencjami oszustwa VAT popełnionego przez osobę trzecią bez jego wiedzy narusza zasadę proporcjonalności. Organ zaniechał zebrania dowodów dotyczących przedawnienia, co przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej w decyzji stanowiło naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.
-
Sąd uchylił decyzje określające podatek VAT, stwierdzając naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez brak wyjaśnień w uzasadnieniu, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny w celu przedłużenia terminu przedawnienia. Brak takich rozważań uniemożliwił kontrolę sądową skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co wymagało przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
-
Spółka kwestionowała ważność decyzji podatkowej, zarzucając organowi naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej przez wydanie aktu wobec kilku współwłaścicieli łącznie, a nie pojedynczo. Sąd oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że przepis ten ma charakter procesowy i nie zakazuje kierowania decyzji do wszystkich stron jednocześnie. Warunek ten uznano za spełniony, gdy z treści aktu wynika zamiar ustalenia sytuacji prawnej konkretnych osób, które mają status strony z mocy prawa materialnego.
-
Strona żądała wszczęcia postępowania w celu opodatkowania dochodów ryczałtem ewidencjonowanym, czego organy odmówiły, uznając, że wniosek nie może stać się przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd oddalił skargę, stwierdzając, że odmowa była zgodna z prawem, mimo że uzasadnienie postanowienia zawierało ustalenia faktyczne i oceny prawne wykraczające poza zakres wymagany przy odmowie wszczęcia postępowania. Naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na nadmiernym rozwijaniu uzasadnienia nie miało wpływu na wynik sprawy, który był prawidłowy.
-
Spółdzielnia zaskarżyła decyzję o opłacie za odpady, twierdząc, że organy nie wyjaśniły stanu faktycznego dotyczącego selektywnej zbiórki. Sąd uchylił decyzje, wskazując, że art. 210 Ordynacji podatkowej został naruszony przez brak wskazania podstaw faktycznych i dowodów. Przepis ten zastosowano do oceny poprawności postępowania, mimo że kontroli nie prowadzono w trybie kontroli podatkowej.
-
Strona wniosła o uzupełnienie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku, czego organy odmówiły, powołując się na art. 210 Ordynacji podatkowej. Sąd oddalił skargę, uznając, że decyzja zawiera pełne rozstrzygnięcie i pouczenie o odwołaniu, a tryb uzupełnienia dotyczy wyłącznie tych elementów, a nie uzasadnienia merytorycznego.
-
Członek zarządu spółki zaskarżył decyzję organu podatkowego orzekającą o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Sąd uchylił decyzję, uznając, że w sytuacji wystąpienia jednego wierzyciela nie można nakazywać realizacji obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W tym kontekście art. 210 Ordynacji podatkowej został powołany do wskazania, że decyzja musi zawierać pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, co zostało naruszone przez organ, który nie uwzględnił w wystarczającym stopniu okoliczności dotyczących postępowania upadłościowego oraz wiarygodności dowodów.
-
Strona żądała stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego, czego organy odmówiły, uznając otrzymane świadczenie za opodatkowane. Sąd oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że organy wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny, a art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej został spełniony przez rzetelne i pełne uzasadnienie decyzji.
-
Spółka kwestionowała decyzję dotyczącą podatku od nieruchomości, twierdząc, że organy nie wykazały w uzasadnieniu dowodów własności tablic reklamowych ani ich parametrów technicznych. Sąd oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej służy do kontroli formalnej poprawności uzasadnienia, a nie merytorycznej oceny dowodów. Orzeczenie potwierdza, że brak szczegółowych danych o gabarytach obiektów nie stanowi naruszenia tego przepisu, jeżeli decyzja zawiera wskazanie faktów i podstawy prawnej.
-
Spółka kwestionowała decyzję organu podatkowego odmawiającą prawa do odliczenia podatku naliczonego, wskazując na użycie dowodów sprzecznych z prawem. Sąd uchylił zaskarżone wyroki i decyzję, stwierdzając naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez uznanie za dowody wyciągów z uzasadnień decyzji wydanych dla innych podatników.
-
Sąd uchylił decyzję organu podatkowego określającą podatek na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., stwierdzając naruszenie zasady neutralności VAT oraz przepisów postępowania, w tym art. 210 § 1 pkt 6 o.p., przez brak wyjaśnienia okoliczności dotyczących uszczuplenia wpływów podatkowych. W pozostałej części skargę oddalono, uznając, że organ prawidłowo odmówił odliczenia podatku, wskazując na świadomy udział w oszustwie podatkowym.
-
Spółka kwestionowała postanowienie organu w przedmiocie egzekucji, co doprowadziło do uchylenia tego aktu przez sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, stwierdzając, że wyrok pierwszej instancji jest prawidłowy mimo błędów w uzasadnieniu. Sąd uznał, że organ błędnie powoływał się na art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, skoro w postępowaniu egzekucyjnym przepisy tej ustawy nie miały zastosowania.
-
Spółka zaskarżyła decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, twierdząc, że kontener telekomunikacyjny nie jest budynkiem. Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że wątpliwości co do treści normy prawnej nie istniały, wobec czego nie było podstaw do zastosowania art. 210 Ordynacji podatkowej.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie przeczytaj jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym sprawdź, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.