Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 13 stycznia 2022, sygn. VIII Pz 16/21
Omówienie przygotowane przez HWW. Poniżej sentencja i fragmenty uzasadnienia ze zbioru urzędowego.
Co było sporne
Sprawa dotyczyła wysokości kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Pozwany kwestionował ustaloną przez sąd pierwszej instancji stawkę, twierdząc, że w sprawach o odszkodowanie pracownicze należy stosować przepisy dotyczące stawek dla spraw o przywrócenie do pracy, co skutkowałoby wyższym wynagrodzeniem pełnomocnika.
Jak sąd rozstrzygnął
Zażalenie pozwanej spółki akcyjnej na postanowienie sądu pierwszej instancji dotyczące wysokości kosztów zastępstwa procesowego sąd oddalił. Rozstrzygnięcie to oznacza, że zasądzona kwota zwrotu kosztów pozostaje bez zmiany, a powód nie otrzymał wyższego wynagrodzenia dla pełnomocnika. Sąd uznał, że sprawa o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracy nie kwalifikuje się do zastosowania stawek przewidzianych dla spraw o przywrócenie do pracy.
Droga rozumowania sądu
Sąd Okręgowy dokonał oceny materiału dowodowego w zakresie zasadności żądania podwyższenia stawki kosztów zastępstwa procesowego. Przyjął wykładnię, zgodnie z którą sprawa o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę jest sprawą o najbardziej zbliżonym rodzaju do sprawy o przywrócenie do pracy. Wskazano, że postępowanie w przedmiocie przywrócenia do pracy jest bardziej zawiłe, wymaga większego nakładu pracy adwokata oraz ma wyższą wartość przedmiotu sporu. Z tego względu nie można stosować stawki minimalnej przewidzianej dla spraw o przywrócenie do pracy w zakresie dotyczącym roszczeń odszkodowawczych. Sąd uznał, że właściwe jest wyznaczenie stawki według przepisów dotyczących spraw o najbardziej zbliżonym rodzaju, co potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Co z tego wynika w podobnych sprawach
W sprawach o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę strona wygrywająca musi wykazać, że żądanie dotyczyło wyłącznie świadczenia pieniężnego, co wyklucza zastosowanie stawek przewidzianych dla spraw o przywrócenie do pracy. Sąd wymaga ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z przepisami dotyczącymi spraw o najbardziej zbliżonym rodzaju, czyli według stawki minimalnej dla spraw o przywrócenie do pracy, a nie według stawki dla spraw o zapłatę. Ryzyko poniesienia wyższych kosztów procesowych leży po stronie strony, która błędnie zakłada, że w sprawach o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę stosuje się wyższe normy opłat adwokackich.
Czego z tego orzeczenia nie da się wyprowadzić
Rozstrzygnięcie zależy od faktu, że powód dochodził wyłącznie odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, a nie przywrócenia do pracy. Z tego nie można wyprowadzać wniosku, że w sprawach o przywrócenie do pracy stawki kosztów procesowych są zawsze niższe lub że charakter roszczenia o odszkodowanie automatycznie wyklucza zastosowanie wyższych norm opłat.
Powołane przepisy
Rola art. 397 KPC w tej sprawie
Sąd Okręgowy zastosował art. 397 § 2 k.p.c. do oddalenia zażalenia jako bezzasadnego. Przepis ten posłużył jako podstawa prawna do oceny merytorycznej zarzutów strony pozwanej dotyczących wysokości kosztów zastępstwa procesowego. Spór dotyczył właściwego sposobu ustalenia stawki minimalnego wynagrodzenia adwokata w sprawie o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, przy czym sąd uznał, że należy stosować przepisy dotyczące sprawy o przywrócenie do pracy.
Inne orzeczenia o tych samych przepisach
Powiązanie idzie po artykule, który oba orzeczenia powołują. To nie znaczy, że sądy rozstrzygnęły tak samo.
Pełny tekst orzeczenia
Brzmienie pochodzi ze zbioru urzędowego i nie zostało przez nas zmienione.
Sygn. akt VIII Pz 16/21
POSTANOWIENIE
Dnia 13 stycznia 2022 r.
S ąd Okręgowy w
G.
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w nast ępującym składzie:
Przewodniczący
sędzia Jolanta Łanowy-Klimek
po rozpoznaniu sprawy w dniu 13 stycznia 2022 r. w
G.
na posiedzeniu niejawnym
w sprawie
P. S.
(
S.
)
przeciwko
Fabryce (...) S.A
z siedzibą w
T.
o
odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę
na skutek zażalenia
pozwanego
na postanowienie
Sądu Rejonowego zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia
7 czerwca 2021r.
sygn. akt
IV P 9/21
p o s t a n a w i a:
oddalić zażalenie
(-) sędzia Jolanta Łanowy-Klimek
Sygn. akt VIII Pz 16/21
UZASADNIENIE
Powód
P. S.
wniósł o zasądzenie od pozwanej
Fabryki (...) Spółki Akcyjnej
w
T.
kwoty 18 000 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione i niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę oraz zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu.
Wyrokiem z 7 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach w punkcie 1 oddalił powództwo w całości, a w punkcie 2 zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd Rejonowy określił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).
Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach wniosła strona pozwana, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 2700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, a nadto zasądzenia od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść postanowienia w postaci
art. 98 § 1 k.p.c.
w zw. z § 2 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł zamiast 2700 zł. W uzasadnieniu pełnomocnik pozwanej wskazał, że powód dochodził jedynie odszkodowania, a nie przywrócenia do pracy, zatem – zgodnie z § 2 rozporządzenia – stronie wygrywającej sprawę, której wartość przedmiotu spory wynosi powyżej 10 000 zł do kwoty 50 000 zł, należy się zwrot kosztów zastępstwo procesowego w wysokości 3600 zł, a na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 75% tej stawki, czyli kwota 2700 zł.
S ąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie
.
Rozstrzygając o kosztach zastępstwa procesowego prawidłowo Sąd Rejonowy zastosował § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), który stanowi, że stawki minimalne wynoszą w sprawach z zakresu prawa o nawiązanie umowy o nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy – 180 zł.
Postawą zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w rozpoznawanej sprawie nie jest § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. § 2 pkt 4 rozporządzenia. Przepis § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi bowiem, iż
S.
minimalne wynoszą w sprawach z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 – 75% stawki obliczonej na podstawie § 2 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy.
Zdaniem Sądu Okręgowego, nie ma podstaw, aby w przypadku spraw o roszczenia, których źródłem jest naruszające przepisy rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, wartość minimalnych stawek, według których ustala się wynagrodzenie radcy prawnego lub adwokata była różnicowana i ustalana w oparciu o inne stawki, niż te które przewidziane zostały w sprawach, w których przedmiot roszczenia opisany został w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Koszty zastępstwa procesowego, niezależnie od tego czy pracownikowi przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy i roszczenie alternatywne o odszkodowanie, czy wyłączenie roszczenie o odszkodowanie w związku z wadliwym rozwiązaniem umowy o pracę, powinny być ustalane według tych samych zasad.
W każdej z tych spraw, przedmiot powództwa związany jest z faktem bezprawnego rozwiązania umowy o pracę. Istotna jest zatem w tym przypadku identyczność przesłanek materialno-prawnych dochodzonych roszczeń. Zarówno w sprawie dotyczącej niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, jak i w sprawie dotyczącej niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy zawartej na czas określony, ustaleniu podlegają te same okoliczności faktyczne. Ani charakter sprawy, ani niezbędny nakład pracy, ani wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, nie różni się tylko z tego powodu, że pracownikowi przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy i roszczenie alternatywne o odszkodowanie lub wyłącznie roszczenie o odszkodowanie.
Należy podkreślić, że wysokość odszkodowania nie jest istotą tego rodzaju spraw. Formuła odwołania od wypowiedzenia, sprawia, że odwołanie dotyczy w takim samym stopniu uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, przywrócenia do pracy jak i odszkodowania. Jest to zatem ten sam rodzaj sprawy, sprowadzający się w istocie do tego samego, niezależnie od roszczeń przysługujących pracownikowi. Skuteczna realizacja roszczenia lub brak podstaw do jego uwzględnienia wiąże się z potrzebą wykazania takich samych podstaw faktycznych, zarówno w sprawach o odszkodowanie jak i w sprawach, gdzie w odwołaniu od wypowiedzenia pracownik żąda przywrócenia do pracy. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku roszczeń opartych na
art. 45
czy tez 56
k.p.
, zakres rozpoznania sprawy często jest szerszy, jeśli pracownik kwestionuje także zasadność rozwiązania umowy o pracę. Często sprawy o przywrócenie do pracy są bardziej zawiłe i wymagające większego nakładu pracy pełnomocnika, a nadto mają wyższą wartość przedmiotu sporu.
Również zatem wartość majątkowa roszczeń nie uzasadnia zróżnicowania sposobu ustalenia stawki minimalnej w odniesieniu do roszczenia o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (o przywrócenie do pracy) i o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony.
Sprawy o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne lub
o przywrócenie do pracy są sprawami o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu sporu i wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się według reguł określonych w
art. 231 k.p.c.
, zaś odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (umowy o pracę na czas nieokreślony), lub za okres do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące (umowy o pracę na czas określony). W konsekwencji wartość przedmiotu sporu ustalona zgodnie z
art. 231 k.p.c.
, może być wielokrotnie wyższa od wartości odszkodowania. Z tego też punktu widzenia nie zachodzą podstawy do różnicowania stawki minimalnej wynagrodzenia w zależności od tego, czy sprawa dotyczy uznania wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne lub przywrócenie do pracy, czy też odszkodowania w związku z bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę.
Zatem w sprawach, w którym przedmiotem sporu są roszczenie mające podstawę w
art. 45 k.p.
,
art. 50 k.p.
,
art. 56 k.p.
, powinny być stosowane takie same stawki jakie przewidziane są dla spraw z zakresu prawa pracy o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenia do pracy lub ustalenia sposobu ustania stosunku pracy.
W uchwale z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011, nr 21-22, poz. 268), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że „podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w
art. 56 § 1 KP
w związku z
art. 58 KP
, stanowi stawka minimalna określona w
§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zajmując takie stanowisko, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, iż niska stawka minimalna wynagrodzenia adwokata w sprawie o przywrócenie do pracy realizuje określone wartości podlegające ochronie. Chodzi o łatwy dostęp do sądu (por.
art. 461 § 11 KPC
) i tani dostęp do profesjonalnej pomocy prawnej w sprawach typowych roszczeń pracownika dotyczących rozwiązania stosunku pracy (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 sierpnia 2006 r., SK 23/05). Nie ma podstaw do kwestionowania zgodności tej regulacji (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) z ustawą i
Konstytucją RP
. To zaś prowadzi do wniosku, że § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie w zakresie dotyczącym odszkodowania, o którym mowa w
art. 56 § 1 KP
w związku z
art. 58 KP
, jest niezgodny z
art. 16 ust. 3 Prawa o adwokaturze
, gdyż dla takiej sprawy ustala zdecydowanie wyższą stawkę minimalną niż w sprawie o przywrócenie do pracy, która jest tego samego rodzaju, bardziej zawiła i wymagająca większego nakładu pracy adwokata, a nadto ma wyższą wartość przedmiotu sporu (...). Oznacza to, że należy odmówić stosowania § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie w zakresie dotyczącym odszkodowania, o którym mowa w
art. 56 § 1 KP
w związku z
art. 58 KP
. Stawkę minimalną wynagrodzenia adwokata w takiej sprawie należy więc ustalić według § 5 rozporządzenia, czyli według stawki w sprawie o najbardziej zbliżonym rodzaju, a taką sprawą niewątpliwie jest sprawa o przywrócenie do pracy, w której stawka minimalna wynagrodzenia adwokata wyznaczona jest przez § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia”.
Reasumując, stawkę minimalną wynagrodzenia adwokata w rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd I instancji ustalił według § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy
art. 397 § 2 k.p.c.
w zw. z
art. 385 k.p.c.
oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.
(-) Sędzia Jolanta Łanowy-Klimek
Skąd pochodzi ten tekst. Orzeczenie zostało opublikowane przez sąd i pobrane ze zbioru urzędowego. Sądy anonimizują dane stron przed publikacją. Nie zmieniamy treści orzeczenia; własne jest wyłącznie omówienie powyżej. Źródło: wersja urzędowa.
Kancelaria nie prowadziła tej sprawy. Publikujemy orzeczenie w celach informacyjnych. Strona nie jest poradą prawną, a powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Omówienie powstało z użyciem narzędzi automatycznych na podstawie treści orzeczenia i celowo nie zawiera danych osobowych, kwot ani dat. Jeżeli znalazłeś w nim błąd albo swoje dane, napisz na biuro@hww.pl, usuniemy stronę.