Art. 446 Kodeksu cywilnego
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Brzmienie przepisu
Art. 446.
§ 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł.
§ 2. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.
§ 3. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.
§ 4. Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 795.
Brzmienie obowiązuje od 17 czerwca 2026.
W bazie mamy 11 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 23 stycznia 2014.
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 1475 orzeczeń, które powołują art. 446. Poniżej 15 najnowszych.
-
Powódka domagała się od ubezpieczyciela dopłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz odszkodowania za pogorszenie sytuacji życiowej po śmierci matki w wypadku komunikacyjnym. Sąd uznał roszczenia za częściowo zasadne, wskazując, że art. 446 kodeksu cywilnego służy kompensacji cierpienia psychicznego i zaburzenia więzi emocjonalnych, a nie tylko strat ekonomicznych. Wobec wcześniejszej wypłaty częściowej kwoty, sąd zasądził pozostałą część zadośćuczynienia adekwatną do rozmiaru doznanej krzywdy.
-
Powódka żądała od ubezpieczyciela dodatkowego zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz odszkodowania i renty z tytułu śmierci matki w wypadku drogowym. Sąd oddalił apelację, utrzymując w mocy wyrok oddalający powództwo, ponieważ powódka nie wykazała istnienia ustawowego obowiązku alimentacyjnego wobec zmarłej oraz nie udowodniła znacznego pogorszenia swojej sytuacji życiowej wymagającego przyznania odszkodowania na podstawie art. 446 § 3 k.c.
-
Powódka domagała się od pracodawcy zadośćuczynienia za śmierć męża oraz zwrotu kosztów pogrzebu, powołując się na art. 446 Kodeksu cywilnego. Sąd uznał odpowiedzialność spółki w części, zmniejszając ją o połowę z uwagi na przyczynienie się zmarłego do powstania szkody przez nałóg. Przepis ten zastosowano do przyznania odszkodowania za doznaną krzywdę oraz pokrycia wydatków na pochówek, uwzględniając charakter kompensacyjny należności.
-
Powódka żądała zadośćuczynienia za śmierć partnera w wypadku przy pracy, powołując się na art. 446 § 4 k.c. Sąd uznał, że długotrwały konkubinat tworzy szczególną więź emocjonalną, która stanowi przedmiot ochrony tego przepisu. Ostatecznie oddalono powództwo, stwierdzając, że wypłacone nawiązki oraz inne świadczenia rekompensują doznaną krzywdę.
-
Powódka domagała się od szpitala i ubezpieczyciela zadośćuczynienia oraz odszkodowania za rzekome błędy medyczne i naruszenie praw pacjenta. Sąd Apelacyjny oddalił apelacje wszystkich stron, utrwalając wyrok sądu pierwszej instancji, który częściowo uwzględnił roszczenia powódki. Wobec częściowego uwzględnienia żądań i zasad słuszności, strony poniosły wzajemnie koszty postępowania apelacyjnego.
-
Powódka dochodziła od ubezpieczyciela zadośćuczynienia, odszkodowania za pogorszenie sytuacji życiowej oraz renty z tytułu śmierci męża w wypadku komunikacyjnym. Sąd oddalił żądania rentowe i odszkodowawcze, uznając je za bezzasadne ze względu na śmierć powódki i charakter alimentacyjny roszczeń, jednak zasądził zadośćuczynienie na podstawie art. 446 § 4 k.c.
-
Powódka żądała wyższego zadośćuczynienia za śmierć syna w wypadku komunikacyjnym, argumentując rażącym zaniżeniem kwoty przez sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację, zwiększając należne odszkodowanie, co uzasadnił specyficznym charakterem krzywdy wynikającej z utraty dziecka oraz okolicznościami indywidualnymi powódki, stosując art. 446 § 4 k.c. do określenia odpowiedniej wysokości zadośćuczynienia.
- I ACa 403/22 Sąd Apelacyjny w Krakowie 23 listopada 2023
Powodowie domagali się od ubezpieczyciela zadośćuczynienia za śmierć bliskiej osoby, powołując się na odpowiedzialność sprawcy bez polisy OC. Sąd oddalił apelację, utrzymując w mocy wyrok zasądzający kwoty z tytułu krzywdy, przy czym art. 446 § 4 k.c. stanowił podstawę do przyznania odszkodowania za utratę bliskiej osoby, uwzględniając obiektywne kryteria oceny ciężaru doznanej krzywdy.
-
Powódka i małoletnie dzieci żądały od sprawcy szkody renty alimentacyjnej po śmierci karmiciela. Sąd Apelacyjny zmniejszył przyznane świadczenia, wskazując, że art. 446 § 2 k.c. wymaga indywidualnego ustalenia wysokości renty w oparciu o rzeczywiste potrzeby poszkodowanych oraz możliwości zarobkowe zmarłego, a nie tylko przynależność do kręgu rodzinnego.
- I C 752/21 Sąd Okręgowy w Olsztynie 10 listopada 2023
Powódki domagały się od ubezpieczyciela zadośćuczynienia, odszkodowania oraz renty po śmierci osób bliskich w katastrofie drogowej. Sąd zasądził na ich rzecz należne kwoty, oceniając rozmiar doznanej krzywdy oraz pogorszenie sytuacji życiowej w świetle art. 446 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowił podstawę do przyznania świadczeń pieniężnych za cierpienie psychiczne wynikające z utraty bliskich oraz za szkody majątkowe.
-
Powódka domagała się wyższego zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną śmiercią siostry, zarzucając sądowi pierwszej instancji rażące zaniżenie kwoty. Sąd odwoławczy oddalił apelację, uznając, że zasądzona suma jest adekwatna do rozmiaru doznanej krzywdy i nie stanowi naruszenia art. 446 § 4 kodeksu cywilnego, gdyż nie ma cech symboliczności czy wygórowania.
- II Ca 429/23 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim 17 sierpnia 2023
Powódka dochodziła zadośćuczynienia za śmierć syna w wypadku drogowym, jednak sąd oddalił powództwo, uznając, że poszkodowany w znacznym stopniu przyczynił się do zdarzenia. Art. 446 § 4 k.c. został zastosowany jako podstawa prawna do ewentualnego przyznania najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
-
Powódka żądała zadośćuczynienia za śmierć męża w wypadku drogowym, powołując się na art. 446 § 4 k.c. Sąd I instancji zasądził tę kwotę, nie badając jednak spornego zarzutu przyczynienia się poszkodowanego do szkody, co stanowiło istotne naruszenie zasad postępowania. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok w części dotyczącej zadośćuczynienia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że ocena roszczenia z art. 446 § 4 k.c. wymagała weryfikacji wszystkich przesłanek odpowiedzialności, w tym ewentualnego współdziałania poszkodowanego.
-
Powódka dochodziła zadośćuczynienia od ubezpieczyciela za śmierć wnuczki w wypadku drogowym, kwestionując odmowę uznania jej za najbliższą rodzinę. Sąd oddalił apelację, utrwalając wyrok zasądzający świadczenie, uzasadniając to faktyczną i emocjonalną więzią z ofiarą, co spełniało przesłanki art. 446 § 4 k.c.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie przeczytaj jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga Twoją sprawę.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym sprawdź, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.