Brzmienie przepisu
Art. 294.
§ 1. Kto dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1, 1a, 2, 3a lub 5, art. 284 § 1 lub 2, art. 285 § 1, art. 286 § 1 lub 2, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, art. 290 § 1 lub w art. 291 § 1, w stosunku do mienia znacznej wartości, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, który dopuszcza się przestępstwa wymienionego w § 1 w stosunku do dobra o szczególnym znaczeniu dla kultury.
§ 3. Kto dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1, 1a, 2, 3a lub 5, art. 279 § 1, art. 280 § 1, art. 281, art. 282, art. 284 § 1 lub 2, art. 285 § 1, art. 286 § 1 lub 2, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, art. 290 § 1 lub w art. 291 § 1, w stosunku do mienia o wartości większej niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20.
§ 4. Kto dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1, 1a, 2, 3a lub 5, art. 279 § 1, art. 280, art. 281, art. 282, art. 284 § 1 lub 2, art. 285 § 1, art. 286 § 1 lub 2, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, art. 290 § 1 lub w art. 291 § 1, w stosunku do mienia o wartości większej niż dziesięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, podlega karze pozbawienia wolności od lat 5 do 25.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 1342.
W bazie mamy 10 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 29 lipca 2016.
Co wynika z przepisu
Art. 294 KK zaostrza karę za wymienione w nim przestępstwa przeciwko mieniu, między innymi kradzież (art. 278), przywłaszczenie (art. 284), oszustwo (art. 286) i zniszczenie rzeczy (art. 288), gdy dotyczą mienia znacznej wartości. Grozi wtedy kara pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Tej samej karze podlega sprawca, który popełnia takie przestępstwo w stosunku do dobra o szczególnym znaczeniu dla kultury (§ 2).
Gdy wartość mienia przekracza pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, kara wynosi od lat 3 do 20 (§ 3). Przy wartości większej niż dziesięciokrotność tej kwoty kara wynosi od lat 5 do 25 (§ 4).
| Wartość mienia w czasie czynu | Kara pozbawienia wolności | Podstawa |
|---|---|---|
| powyżej 200 000 zł (mienie znacznej wartości) | od roku do lat 10 | art. 294 § 1 w zw. z art. 115 § 5 KK |
| powyżej 5 000 000 zł (pięciokrotność mienia wielkiej wartości) | od lat 3 do 20 | art. 294 § 3 w zw. z art. 115 § 6 KK |
| powyżej 10 000 000 zł (dziesięciokrotność mienia wielkiej wartości) | od lat 5 do 25 | art. 294 § 4 w zw. z art. 115 § 6 KK |
Jaka kara grozi za oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości?
Kara pozbawienia wolności od roku do lat 10 (art. 294 § 1 KK w związku z art. 286 § 1 lub 2 KK).
Kiedy grozi kara od lat 5 do 25?
Gdy przestępstwo dotyczy mienia o wartości większej niż dziesięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości (§ 4).
Od jakiej kwoty mienie ma znaczną wartość?
Gdy jego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 złotych (art. 115 § 5 KK).
Co oznacza mienie wielkiej wartości w § 3 i 4?
Mieniem wielkiej wartości jest mienie o wartości przekraczającej 1 000 000 złotych (art. 115 § 6 KK). Paragraf 3 dotyczy więc mienia o wartości większej niż 5 000 000 złotych, a § 4 większej niż 10 000 000 złotych.
Objaśnienie przygotował zespół HWW na podstawie brzmienia przepisu. Opisuje regułę ogólną i nie zastępuje porady w konkretnej sprawie.
Obszar praktyki kancelarii
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 1407 orzeczeń, które powołują art. 294. Poniżej 15 wybranych, ułożonych od sądów wyższej instancji.
-
Skazany za przestępstwo określone w art. 294 Kodeksu karnego zawnioskował o wznowienie postępowania, co wymagało wyznaczenia obrońcy z urzędu. Sąd Najwyższy uznał, że brak podstaw do wznowienia nie zwalnia Skarbu Państwa z obowiązku pokrycia kosztów opinii prawniczej oraz niezbędnych wydatków na dojazdy i korespondencję.
-
Oskarżony, wystawiając fikcyjną fakturę VAT w celu wyłudzenia środków od spółki leasingowej, został skazany za oszustwo. Sąd Najwyższy utrzymał ten wyrok, uznając, że sfałszowana faktura stanowi dokument w rozumieniu prawa karnego, a jej wystawienie w celu wprowadzenia w błąd innej osoby w celu niekorzystnego rozporządzenia mieniem wyczerpuje znamiona czynu zabronionego z art. 294 Kodeksu karnego.
-
Sąd Najwyższy uwzględnił wniosek Sądu Okręgowego o przekazanie sprawy dotyczącej oskarżonego o przestępstwo skarbowe innemu sądowi równorzędnemu. Przekazanie sprawy uzasadniono dobrem wymiaru sprawiedliwości, wynikającym z art. 37 kodeksu postępowania karnego, ze względu na stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający mu stawiennictwo w sądzie miejscowo właściwym, przy jednoczesnej możliwości uczestnictwa w rozprawach przed sądem właściwym dla jego miejsca zamieszkania.
-
Uniewinniony pracownik kwestionował wyrok skazujący za przestępstwo z art. 294 k.k. w związku z art. 284 k.k., twierdząc, że sądy błędnie oceniły dowody i nie uwzględniły całokształtu jego zachowań. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że oskarżony nie wykazywał zamiaru przywłaszczenia przedmiotów leasingowych, a jedynie nieprawidłowo wywiązywał się z obowiązków umownych, co nie stanowiło znamion przestępstwa.
-
Skazani za kradzież gazu propan-butana na szkodę spółki złożyli kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego, kwestionując m.in. ustalenie odpowiedzialności za współudział. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, potwierdzając trafność oceny Sądu drugiej instancji w zakresie oceny dowodów dotyczących rzeczywistej szkody. Przepis art. 294 Kodeksu karnego został zastosowany do oceny wartości skradzionego mienia, które stanowiło rzecz o znacznej wartości, co stanowiło istotny element składu przestępstwa kradzieży.
-
Skazany za przestępstwa skarbowe i fałszerstwo zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego kasacją, kwestionując ustalenia dotyczące jego udziału w nielegalnych działaniach. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, uznając, że dowody jednoznacznie potwierdziły świadomy udział oskarżonego w czynach polegających na przekraczaniu uprawnień i fałszowaniu dokumentów, w tym z zastosowaniem art. 294 Kodeksu karnego.
-
Skazany za oszustwo czekowe zaskarżył wyrok kasacją, kwestionując m.in. przedawnienie czynu i wysokość kary. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, uznając, że zarzut niewspółmierności kary nie stanowi rażącej naruszenia prawa procesowego uprawniającej do jej zmiany. W ocenie sądu przestępstwo popełnione przez oskarżonego, polegające na wprowadzeniu banku w błąd co do pokrycia czeków, wyczerpało znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary z art. 294 Kodeksu karnego w związku z art. 286 Kodeksu karnego.
-
Skazany za przestępstwo określone w art. 294 Kodeksu karnego zaskarżył wyrok kasacją, wskazując na nierozpoznanie dowodów i wniosków procesowych. Sąd Najwyższy uznał zarzuty za zasadne, stwierdzając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, co uniemożliwiało pełną ocenę okoliczności dotyczących sprzętu będącego przedmiotem leasingu. W związku z tym uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.
-
Skazany z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego, który uchylił warunkowe zawieszenie wykonania kary i grzywnę orzeczone w pierwszej instancji. Sąd Najwyższy oddalił kasację, uznając, że odmienne oceny okoliczności dokonane przez sąd odwoławczy nie naruszają zakazu zmiany orzeczenia na niekorzyść oskarżonego, a zastosowanie art. 294 k.k. stanowiło podstawę do uznania winy za przestępstwo wymuszenia.
-
Sąd Najwyższy uchylił wyrok uniewinniający oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 294 Kodeksu karnego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Sprawa dotyczyła subsydiarnego aktu oskarżenia, w którym oskarżyciel posiłkowy domagał się obciążenia nimi Skarbu Państwa, podczas gdy Prokurator Generalny wnioskował o przeniesienie ciężaru kosztów na oskarżyciela posiłkowego. Sąd uznał, że prawomocne uniewinnienie wyklucza ocenę zachowań oskarżonych pod kątem etyki czy konkurencji przy ustalaniu podmiotu ponoszącego koszty, co wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.
-
Przedstawiciele spółki zostali oskarżeni o przywłaszczenie środków na cele objęcia udziałów oraz naruszenie przepisów o rachunkowości. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, wskazując na naruszenie zasad postępowania kasacyjnego, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W toku postępowania rozpatrywano zarzuty dotyczące czynów zabronionych pod rygorem odpowiedzialności karnej, określonych w art. 294 Kodeksu karnego.
-
Wnioskodawcy domagali się wznowienia postępowania karnego na korzyść skazanej za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, uznając, że wnioskodawcy nie są osobami najbliższymi, a wspólnie prowadzone gospodarstwo domowe i opieka nad skazaną nie stanowiły wspólnego pożycia w rozumieniu art. 294 § 1 k.k.
-
Sąd Najwyższy oddalił kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego od wyroku uniewinniającego oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 294 Kodeksu karnego. Sąd uznał, że sądy niższych instancji prawidłowo oceniły dowody, w tym kwestie dotyczące wykorzystania mienia firmy oraz brak możliwości ustalenia, czy oskarżony postąpił z blachą jak z własną, co wykluczało odpowiedzialność karną.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie warto przeczytać jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga każdą sprawę na jego tle.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym należy sprawdzić, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.