Brzmienie przepisu
Art. 270.
§ 1. Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa.
§ 2a. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Źródło brzmienia: tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 1342.
W bazie mamy 10 historycznych brzmień tego artykułu, najstarsze od 29 lipca 2016.
Co wynika z przepisu
Przestępstwo z art. 270 § 1 KK popełnia ten, kto w celu użycia za autentyczny podrabia lub przerabia dokument albo takiego dokumentu jako autentycznego używa. Grozi za to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Tej samej karze podlega, kto wypełnia blankiet opatrzony cudzym podpisem niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa (§ 2).
W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (§ 2a). Karalne są także przygotowania do przestępstwa z § 1 (§ 3).
Jaka kara grozi za podrobienie dokumentu z art. 270 § 1 KK?
Kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W wypadku mniejszej wagi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Czy samo użycie podrobionego dokumentu jest przestępstwem?
Tak. Art. 270 § 1 KK obejmuje także tego, kto podrobionego lub przerobionego dokumentu jako autentycznego używa.
Co Kodeks karny uznaje za dokument?
Każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo albo który ze względu na treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (art. 115 § 14 KK).
Czy podrobienie dokumentu uprawniającego do otrzymania pieniędzy jest karane surowiej?
Tak. Podrabianie albo przerabianie dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierającego obowiązek wypłaty kapitału, odsetek lub udziału w zyskach jest przestępstwem z art. 310 § 1 KK, zagrożonym karą pozbawienia wolności od lat 5 do 25. Puszczenie takiego dokumentu w obieg jest zagrożone karą od roku do lat 10 (art. 310 § 2 KK).
Objaśnienie przygotował zespół HWW na podstawie brzmienia przepisu. Opisuje regułę ogólną i nie zastępuje porady w konkretnej sprawie.
Obszar praktyki kancelarii
Orzeczenia powołujące ten przepis
W bazie HWW mamy 936 orzeczeń, które powołują art. 270. Poniżej 15 wybranych, ułożonych od sądów wyższej instancji.
-
Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, który warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonej o podrobienie podpisów na pismach przedłożonych komornikowi. Sąd uznał, że orzeczenie to rażąco naruszało prawo, pomijając bezwzględny warunek z art. 66 § 1 k.k. wymagający uprzedniej niekaralności za przestępstwa umyślne, co wykluczało możliwość umorzenia, skoro oskarżona była wcześniej skazana za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k.
-
Skazani za podrobienie zaświadczenia o zarobkach w celu uzyskania kredytu bankowego zaskarżyli wyroki kasacją, powołując się na uchybienia procesowe. Sąd Najwyższy pozostawił kasacje bez rozpoznania, uznając je za niedopuszczalne, ponieważ zarzuty nie dotyczyły bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Sprawa dotyczyła wyroku skazującego za przestępstwo z art. 270 Kodeksu karnego, polegające na fałszowaniu dokumentu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
-
Skazany za przestępstwo z art. 270 kodeksu karnego zaskarżył wyrok kasacją, kwestionując ustalenia faktyczne dotyczące podrobienia dokumentu medycznego. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, stwierdzając rażące naruszenie przepisów postępowania, przy czym orzekł o zwolnieniu od kosztów sądowych i pokryciu ich przez Skarb Państwa.
-
Skazany za fałszerstwo dokumentu w celu wyrządzenia szkody spółce złożył kasację, kwestionując wydanie wyroku nakazowego przy istnieniu wątpliwości co do jego winy oraz zasadność wymierzenia grzywny. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że zagrożenie art. 270 Kodeksu karnego nie przekracza ośmiu lat pozbawienia wolności, co pozwala na zastosowanie grzywny, a zarzuty procesowe okazały się chybione.
-
Sąd Najwyższy uchylił wyrok warunkowo umarzający postępowanie wobec oskarżonych o przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., uznając je za wypadki mniejszej wagi. Orzeczenie zostało uchylone ze względu na rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na zastosowaniu instytucji warunkowego umorzenia pomimo istnienia uprzedniej karalności oskarżonych za przestępstwa umyślne. Sąd podkreślił, że warunek niekaralności ma charakter bezwzględny i jego niespełnienie uniemożliwia zastosowanie art. 66 § 1 k.k., niezależnie od wiedzy sądu rozpoznającego sprawę.
-
Prezes zarządu spółki został skazany za oszustwo polegające na dostarczeniu podrobionego potwierdzenia przelewu, co stanowiło jednocześnie czyn z art. 270 Kodeksu karnego dotyczący fałszerstwa dokumentów. Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną, uznając, że sądy poprzednich instancji prawidłowo oceniły dowody i uzasadniły wyrok, a zarzuty procesowe nie znalazły potwierdzenia.
-
Skazany za czyny z art. 270 k.k. zaskarżył wyrok nakazowy. Został on częściowo uchylony, ponieważ Sąd Rejonowy naruszył art. 502 § 1 k.p.k., wymierzając karę łączną grzywny przekraczającą ustawowy limit stawek dziennych przewidziany dla tego trybu postępowania. Sąd Najwyższy przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że przy orzekaniu nowej kary łącznej sąd pierwszej instancji musi stosować się do procedury określonej w art. 568a § 2 k.p.k., jednocześnie respektując zakaz pogorszenia sytuacji oskarżonego.
-
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego, który podwyższył karę łączną za czyny z art. 270 k.k. z sześciu miesięcy do roku, mimo że apelacja została wniesiona wyłącznie na korzyść oskarżonej. Orzeczenie to stanowi rażące naruszenie zakazu reformatio in peius, co skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie dotyczącym wymiaru kary.
-
Pełnomocnik wnioskodawcy złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego przeciwko oficerowi oskarżonemu o podrobienie dokumentu w ramach zbrodni komunistycznej, powołując się na rzekome przestępstwo ukrycia dokumentacji. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, wskazując, że art. 270 Kodeksu karnego stanowił podstawę prawną pierwotnego zarzutu, jednakże w postępowaniu o wznowienie nie został on ponownie badany pod kątem materialnoprawnym. Orzeczenie oparto na braku prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, którego dokonanie miało stanowić podstawę wznowienia, oraz na niemożności ponownej oceny dowodów w tym trybie.
-
Oskarżona została skazana za podrobienie podpisów na drukach opłat dodatkowych, co stanowiło przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. Sąd Najwyższy uchylił wyrok, stwierdzając rażące naruszenie prawa procesowego polegające na braku obrońcy z urzędu dla sprawczyni, która w momencie popełnienia czynów była nieletnia. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z obowiązkiem zachowania szczególnych procedur przewidzianych dla postępowania w sprawach nieletnich.
-
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej zarzutów z art. 270 Kodeksu karnego, uznając za rażące naruszenie prawa ograniczenie znaczenia współpracy oskarżonego z organami ścigania wyłącznie do jednego z mu przypisanych czynów. Ponieważ dalsze prowadzenie postępowania w zakresie tych zarzutów uniemożliwiało przedawnienie karalności, sąd umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonemu w tej części.
-
Sąd Najwyższy uchylił w części wyrok skazujący za oszustwo, w którym oskarżona użyła sfałszowanego zaświadczenia o zatrudnieniu, co stanowiło element przestępstwa z art. 270 kodeksu karnego. Orzekł bez wydania orzeczenia następczego, eliminując zobowiązanie do naprawienia szkody, ponieważ eliminacja ta nie wymagała ponownego rozpatrywania sprawy.
Sygnatura, sąd i data pochodzą z metadanych publikatora, a link prowadzi do źródła. Streszczenia przygotowaliśmy automatycznie na podstawie treści orzeczeń i celowo nie zawierają one danych osobowych, kwot ani dat; przed powołaniem orzeczenia w piśmie warto przeczytać jego pełną treść u źródła. Powołanie przepisu w orzeczeniu nie znaczy, że orzeczenie rozstrzyga każdą sprawę na jego tle.
Strona ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Brzmienie przepisu pochodzi z ogłoszonego tekstu jednolitego, a jego aktualność podajemy z datą. Przed powołaniem przepisu w piśmie procesowym należy sprawdzić, czy po tej dacie nie weszła w życie nowelizacja.