Rozliczenie akcyzy od energii elektrycznej przez przedsiębiorców – praktyczny przewodnik
Opodatkowanie energii elektrycznej podatkiem akcyzowym przez wiele lat pozostawało domeną koncesjonowanych przedsiębiorstw energetycznych. Upowszechnienie instalacji fotowoltaicznych, magazynów energii i infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych, a także rozwój modeli dostarczania energii najemcom i podmiotom powiązanym, sprawiły jednak, że obowiązki akcyzowe obejmują dziś również przedsiębiorców prowadzących działalność poza sektorem energetycznym – w szczególności zakłady produkcyjne, właścicieli nieruchomości komercyjnych, operatorów centrów logistycznych oraz sieci handlowe.
Niska stawka podatku nie przesądza o niskim poziomie ryzyka. Nieprawidłowa kwalifikacja czynności może skutkować powstaniem zaległości podatkowej za cały okres nieprzedawniony wraz z odsetkami za zwłokę, utratą prawa do zwolnień, a także odpowiedzialnością karnoskarbową.
W niniejszym opracowaniu przedstawiamy zasady rozliczania akcyzy od energii elektrycznej według stanu prawnego na drugą połowę 2026 r., ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji występujących najczęściej w obrocie gospodarczym.
Podstawowe zasady opodatkowania
Energia elektryczna jest wyrobem akcyzowym w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 412 ze zm., dalej: „ustawa akcyzowa”). Stawka podatku wynosi 5,00 zł za 1 MWh (art. 89 ust. 4 ustawy akcyzowej).
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy akcyzowej przedmiotem opodatkowania są w szczególności:
- nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
- sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju – niezależnie od tego, kto jej dokonuje; przepis obejmuje więc również sprzedaż przez podmiot nieposiadający koncesji, który tę energię wyprodukował;
- zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję na jej wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót;
- zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, który ją wyprodukował;
- import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
- zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości, a nie można ustalić podmiotu, który dokonał jej sprzedaży nabywcy końcowemu.
Nabywca końcowy
Konstrukcja opodatkowania opiera się na pojęciu nabywcy końcowego, przez którego rozumie się podmiot nabywający energię elektryczną i nieposiadający koncesji na jej wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót w rozumieniu Prawa energetycznego (art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy akcyzowej; definicja wyłącza ponadto m.in. podmioty infrastruktury giełdowej).
O statusie nabywcy końcowego przesądza zatem brak koncesji – a nie to, czy dany podmiot rzeczywiście zużywa energię.
Zasada jednokrotnego opodatkowania
Akcyza jest pobierana co do zasady jednorazowo – przy sprzedaży energii nabywcy końcowemu. Podstawą tej zasady jest art. 9 ust. 3 ustawy akcyzowej: jeżeli obowiązek podatkowy powstał już z tytułu jednej z czynności podlegających opodatkowaniu, a akcyza została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, kolejna czynność nie rodzi obowiązku podatkowego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Moment powstania obowiązku podatkowego
W przypadku sprzedaży nabywcy końcowemu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania mu energii elektrycznej. Jeżeli strony ustalają następujące po sobie okresy rozliczeń lub płatności – co jest typowe np. przy dostarczaniu energii najemcom – wydanie energii uważa się za dokonane z upływem każdego okresu, do którego te rozliczenia się odnoszą (art. 11 ust. 2 ustawy akcyzowej).
Straty energii
Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy akcyzowej za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych przy jej przesyłaniu, dystrybucji lub magazynowaniu. Wyłączenie to obejmuje wyłącznie straty – nie dotyczy energii zużytej na potrzeby samego przesyłania, dystrybucji lub magazynowania (np. zasilania urządzeń technicznych), która podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Podmioty zobowiązane – typowe stany faktyczne
Podatnikiem akcyzy od energii elektrycznej jest w pierwszej kolejności podmiot dokonujący jej sprzedaży nabywcy końcowemu, którym zazwyczaj jest koncesjonowany sprzedawca. Przedsiębiorca nabywający energię od takiego podmiotu ponosi ciężar ekonomiczny podatku w cenie energii, nie będąc obciążonym własnymi obowiązkami akcyzowymi. Status podatnika może jednak uzyskać również przedsiębiorca prowadzący działalność poza sektorem energetycznym, co ilustruje poniższe zestawienie.
Stan faktyczny
Skutki w podatku akcyzowym
Nabycie energii od krajowego sprzedawcy i jej zużycie na potrzeby własne
Brak obowiązków – podatek rozlicza sprzedawca
Refakturowanie na najemców energii nabytej od sprzedawcy przez wynajmującego, który nie posiada koncesji energetycznej
Co do zasady brak obowiązków – wynajmujący jest nabywcą końcowym, akcyza została uiszczona na wcześniejszym etapie obrotu, a kolejna czynność nie rodzi obowiązku podatkowego (art. 9 ust. 3). Odrębnej oceny na gruncie prawa energetycznego wymaga odsprzedaż z marżą, która może zostać uznana za obrót energią
Dostarczanie energii najemcom przez wynajmującego posiadającego koncesję na obrót
Obowiązek podatkowy – wynajmujący nie jest nabywcą końcowym; obowiązek z tytułu sprzedaży najemcom oraz zużycia na potrzeby własne
Dostarczanie najemcom energii wytworzonej we własnej instalacji (np. PV na dachu obiektu)
Co do zasady obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży nabywcy końcowemu (art. 9 ust. 1 pkt 2) – przepis obejmuje każdą taką sprzedaż, także dokonywaną przez wytwórcę bez koncesji; zwolnienie dla instalacji do 1 MW nie ma zastosowania. Indywidualnej oceny wymaga jedynie to, czy przyjęty model umowny stanowi sprzedaż energii
Dostarczanie najemcom energii „mieszanej” – częściowo z sieci, częściowo z własnej instalacji
Konieczne wyodrębnienie obu strumieni – energia z sieci była już opodatkowana (art. 9 ust. 3), a energia z własnej instalacji – nie i podlega opodatkowaniu przy sprzedaży najemcom. Wymaga to opomiarowania lub udokumentowanej metody alokacji
Zużycie energii z własnej instalacji o łącznej mocy generatorów powyżej 1 MW, bez koncesji
Obowiązek podatkowy z tytułu zużycia energii wyprodukowanej (art. 9 ust. 1 pkt 4), z zastrzeżeniem zwolnień, np. art. 30 ust. 6 – wyłącznie w zakresie energii zużytej do produkcji energii elektrycznej
Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wytwarzanie energii (np. przy rozbudowie instalacji)
Obowiązek podatkowy – traci status nabywcy końcowego w odniesieniu do całej nabywanej energii, także kupowanej z sieci. Sprzedawca nie nalicza mu akcyzy, a przedsiębiorca sam rozlicza podatek od całego zużycia (art. 9 ust. 1 pkt 3)
Sprzedaż nadwyżki energii koncesjonowanemu sprzedawcy
Brak obowiązków z tytułu tej sprzedaży – nabywca nie jest nabywcą końcowym
Nabycie energii bezpośrednio od dostawcy z innego państwa członkowskiego UE
Obowiązek podatkowy – nabycie wewnątrzwspólnotowe
Umowy najmu i udostępniania instalacji
Odrębnej analizy wymagają umowy najmu, dzierżawy lub „udostępnienia” instalacji fotowoltaicznych. W sytuacji, w której wynajmujący zachowuje faktyczne władztwo nad instalacją, a wysokość wynagrodzenia jest uzależniona od ilości zużytej energii, organy podatkowe mogą dokonać rekwalifikacji takiej umowy na sprzedaż energii elektrycznej. Rekwalifikacja ta wywołuje skutki nie tylko na gruncie ustawy akcyzowej, lecz także przepisów prawa energetycznego – w zależności od modelu może powstać obowiązek uzyskania koncesji lub wpisu do właściwego rejestru.
Indywidualnej analizy wymagają również modele coraz częściej stosowane przez odbiorców przemysłowych: umowy cPPA, linia bezpośrednia oraz zakup energii bezpośrednio na giełdzie towarowej.
Obowiązki formalne
Przedsiębiorca, u którego powstają obowiązki akcyzowe związane z energią elektryczną, zobowiązany jest w szczególności do:
- Zgłoszenia rejestracyjnego w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych (CRPA) – przed dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu, w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy PUESC.
- Składania deklaracji podatkowych i wpłacania podatku – za okresy miesięczne, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
- Prowadzenia ewidencji ilościowej energii elektrycznej – obejmującej energię wyprodukowaną, sprzedaną i zużytą, z wyodrębnieniem energii opodatkowanej i zwolnionej.
- Gromadzenia dokumentacji uzasadniającej zastosowanie zwolnień – w tym oświadczeń odbiorców oraz opisu metodologii pomiaru lub szacowania zużycia.
Zakres tych obowiązków zależy od rodzaju wykonywanych czynności. W szczególności podmiot, który wyłącznie zużywa na potrzeby własne energię wyprodukowaną w instalacji o łącznej mocy generatorów do 1 MW i w całości korzysta ze zwolnienia, powinien każdorazowo zweryfikować, które z wymienionych obowiązków go dotyczą.
Z praktyki: najistotniejsze trudności wiążą się z ustaleniem ilości energii zużytej na poszczególne cele. Jeżeli infrastruktura pomiarowa nie pozwala na wyodrębnienie zużycia zwolnionego, ciężar dowodu w zakresie prawa do zwolnienia spoczywa na podatniku. Z tego względu system opomiarowania powinien zostać zaprojektowany z uwzględnieniem wymogów akcyzowych już na etapie przygotowania inwestycji.
Zwolnienia i preferencje podatkowe
Ustawa akcyzowa oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego przewidują szereg preferencji, które – pod warunkiem należytego udokumentowania – pozwalają istotnie ograniczyć obciążenie podatkowe. Poniżej omówiono te, które z perspektywy przedsiębiorców mają największe znaczenie praktyczne; katalog zwolnień jest szerszy i obejmuje m.in. częściowe zwolnienie dla zakładów energochłonnych (art. 31d ustawy akcyzowej).
Zużycie energii z generatorów o łącznej mocy do 1 MW
Podstawa: art. 30 ust. 7a ustawy akcyzowej; § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień
Podstawą są dwa przepisy: art. 30 ust. 7a ustawy akcyzowej – dla energii z odnawialnych źródeł energii, oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień – dla energii z generatorów dowolnego typu (np. agregatów prądotwórczych czy jednostek kogeneracyjnych). Zwolnienie obejmuje wyłącznie energię zużywaną przez wytwórcę na potrzeby własne i nie znajduje zastosowania do jej odsprzedaży. Limit odnosi się do łącznej mocy wszystkich generatorów danego podmiotu, co ma znaczenie dla przedsiębiorców posiadających kilka instalacji w różnych lokalizacjach (odrębne zasady przewidziano dla jednostek organizacyjnych JST).
W przypadku instalacji fotowoltaicznych aktualne stanowisko Dyrektora KIS jest takie, że o mocy decyduje moc znamionowa modułów określona przez producenta, a ograniczenie mocy na falowniku nie ma znaczenia (interpretacja z 13 grudnia 2024 r., 0111-KDIB3-3.4013.201.2024.1.MPU, powołująca się na informację Prezesa URE nr 44/2016). Wcześniej wydawano także interpretacje korzystniejsze dla podatników (np. z 20 listopada 2023 r., 0111-KDIB3-3.4013.305.2023.2.AM), jednak przyjęcie mocy falownika wiąże się obecnie z wysokim ryzykiem sporu z organem.
Energia zużywana do produkcji energii elektrycznej
Podstawa: art. 30 ust. 6 ustawy akcyzowej
Zwolnienie obejmuje energię zużywaną do produkcji energii elektrycznej oraz do podtrzymywania zdolności produkcyjnych do produkcji energii elektrycznej. Organy podatkowe interpretują je w sposób ścisły, wymagając wykazania bezpośredniego związku zużycia z wytwarzaniem energii. Stanowiska organów w zakresie poszczególnych kategorii zużycia nie są jednolite, dlatego każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny.
Redukcja chemiczna oraz procesy elektrolityczne, metalurgiczne i mineralogiczne
Podstawa: art. 30 ust. 7 ustawy akcyzowej
Zwolnienie ma charakter przedmiotowy i dotyczy wyłącznie energii zużytej w tych procesach – nie należy go mylić z częściowym zwolnieniem dla zakładów energochłonnych z art. 31d.
Zastosowanie każdego ze zwolnień wymaga spełnienia szczegółowych przesłanek ustawowych oraz ich należytego udokumentowania, a w razie wątpliwości – rozważenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
Fotowoltaika, magazyny energii i stacje ładowania
Instalacje fotowoltaiczne
Przedsiębiorca zużywający energię wytworzoną we własnej instalacji o łącznej mocy generatorów do 1 MW korzysta ze zwolnienia. Ocena ta ulega zmianie w przypadku przekroczenia progu 1 MW – a jeżeli rozbudowa instalacji pociąga za sobą obowiązek uzyskania koncesji na wytwarzanie, przedsiębiorca traci status nabywcy końcowego również dla energii kupowanej z sieci.
Odmienna sytuacja występuje także wtedy, gdy część energii jest dostarczana najemcom, podmiotom powiązanym bądź innym odbiorcom zużywającym ją na miejscu. Taka sprzedaż mieści się w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy akcyzowej, który obejmuje każdą sprzedaż energii nabywcy końcowemu – także dokonywaną przez wytwórcę bez koncesji – i co do zasady rodzi obowiązek podatkowy, niezależnie od mocy instalacji.
Prosumenci
Energia pobierana przez prosumenta z sieci jest kupowana od sprzedawcy, który rozlicza od niej akcyzę na zasadach ogólnych. Podatnikiem jest w takim przypadku sprzedawca, a nie prosument.
Magazyny energii
Skutki akcyzowe zależą od przyjętego modelu – w szczególności od tego, czy magazyn stanowi element instalacji odbiorcy, czy funkcjonuje jako odrębny podmiot rynku energii, a także od jego statusu na gruncie prawa energetycznego. W zależności od mocy magazyn może wymagać koncesji albo jedynie wpisu do rejestru. Ma to bezpośrednie przełożenie na akcyzę: definicja nabywcy końcowego obejmuje koncesję na magazynowanie, więc operator magazynu z taką koncesją nie jest nabywcą końcowym (a jego własne zużycie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 3), natomiast operator bez koncesji – jest.
W praktyce interpretacyjnej prezentowane jest stanowisko, że samo ładowanie magazynu nie stanowi zużycia energii, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero z chwilą jej definitywnego wykorzystania; kwestia ta wymaga jednak każdorazowej weryfikacji. Straty powstałe przy magazynowaniu nie są zużyciem, ale energia zużyta na potrzeby funkcjonowania samego magazynu (np. systemy chłodzenia i sterowania) już tak. W przypadku magazynu stanowiącego element instalacji odbiorcy kluczowe jest prawidłowe ustalenie, jaka część energii została opodatkowana przy nabyciu z sieci, a jaka pochodzi z produkcji własnej.
Ryzyko podwójnego opodatkowania: szczególnej uwagi wymaga energia pobrana z sieci (a więc już opodatkowana), a następnie oddana do sieci lub odsprzedana – w takim modelu istnieje ryzyko podwójnego opodatkowania tej samej energii. Z uwagi na dynamikę zmian regulacyjnych w tym obszarze rekomendujemy weryfikację skutków akcyzowych już na etapie projektowania inwestycji.
Stacje ładowania pojazdów elektrycznych
Zgodnie z ustawą o elektromobilności i paliwach alternatywnych usługa ładowania nie stanowi sprzedaży energii elektrycznej w rozumieniu prawa energetycznego, a jej świadczenie nie wymaga koncesji na obrót energią. Operator stacji, który nie posiada żadnej koncesji energetycznej, jest zatem – zgodnie z definicją z ustawy akcyzowej – nabywcą końcowym. Jeżeli nabywa energię od koncesjonowanego sprzedawcy, który rozliczył akcyzę, nie jest zobowiązany do ponownego jej rozliczenia przy ładowaniu pojazdów.
Odrębnej analizy wymaga natomiast sytuacja, w której stacja zasilana jest z własnej instalacji wytwórczej – ponieważ pojęcie sprzedaży w ustawie akcyzowej jest szersze niż w prawie energetycznym, istnieje ryzyko uznania przekazania energii użytkownikom za jej sprzedaż nabywcy końcowemu.
Najczęstsze nieprawidłowości i ryzyka podatkowe
W praktyce obrotu gospodarczego do najczęściej identyfikowanych nieprawidłowości należą:
- Dostarczanie najemcom energii wytworzonej we własnej instalacji bez rozliczenia akcyzy – mimo że sprzedaż energii nabywcy końcowemu, także przez wytwórcę bez koncesji, co do zasady rodzi obowiązek podatkowy (art. 9 ust. 1 pkt 2).
- Traktowanie zwolnienia dla instalacji o mocy do 1 MW jako zwolnienia o charakterze podmiotowym – podczas gdy obejmuje ono wyłącznie zużycie na potrzeby własne wytwórcy.
- Pomijanie instalacji w innych lokalizacjach przy ustalaniu łącznej mocy generatorów oraz przyjmowanie mocy ograniczonej na falowniku – co wobec aktualnego stanowiska Dyrektora KIS (moc znamionowa modułów) rodzi wysokie ryzyko zakwestionowania zwolnienia.
- Nieuwzględnienie skutków uzyskania koncesji na wytwarzanie – utrata statusu nabywcy końcowego obejmuje także energię kupowaną z sieci.
- Rozszerzająca wykładnia zwolnienia dla energii zużywanej do produkcji energii elektrycznej – obejmująca zużycie pomocnicze (np. oświetlenie, monitoring, budynki techniczne), którego organy podatkowe co do zasady nie uznają za zwolnione.
- Brak udokumentowanej metodologii pomiaru lub szacowania zużycia – uniemożliwiający wykazanie prawa do zwolnienia w toku kontroli.
- Składanie sprzedawcy oświadczeń bez weryfikacji ich zgodności ze stanem faktycznym (np. o posiadaniu koncesji albo o przeznaczeniu energii na cele zwolnione) – nieprawdziwe oświadczenie rodzi ryzyko odpowiedzialności karnoskarbowej.
- Pominięcie skutków na gruncie prawa energetycznego – sprzedaż energii może wymagać uzyskania koncesji lub wpisu do właściwego rejestru, a ich brak rodzi ryzyko nałożenia kar administracyjnych.
Przedawnienie – ryzyko kumulacji zaległości
Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg tego terminu może jednak ulec przerwaniu albo zawieszeniu.
Jedną z przesłanek zawieszenia jest wszczęcie postępowania w sprawie przestępstwa lub wykroczenia skarbowego (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), o ile podatnik został o tym zawiadomiony (art. 70c). Zgodnie z uchwałą NSA z 24 maja 2021 r. (I FPS 1/21) sądy administracyjne badają, czy wszczęcie takiego postępowania nie miało charakteru instrumentalnego, tj. nie służyło wyłącznie zawieszeniu biegu przedawnienia. Uchwalona w 2026 r. nowelizacja uchylająca tę przesłankę została zawetowana, więc przepis nadal obowiązuje.
Nieprawidłowości powielane przez kilka lat mogą zatem skutkować zaległością wielokrotnie przewyższającą roczne obciążenie podatkowe. Niezależnie od tego niedopełnienie obowiązku rejestracji lub nieterminowe złożenie deklaracji może wyczerpywać znamiona wykroczenia lub przestępstwa skarbowego.
Lista kontrolna i wnioski
Przedsiębiorcom wytwarzającym, odsprzedającym lub udostępniającym energię elektryczną innym podmiotom rekomendujemy weryfikację następujących zagadnień:
- Czy przedsiębiorstwo dokonuje sprzedaży energii nabywcom końcowym, w tym najemcom, podmiotom powiązanym lub użytkownikom stacji ładowania?
- Czy energia dostarczana najemcom pochodzi z różnych źródeł (sieć i własna instalacja) i czy oba strumienie są rozliczane odrębnie?
- Czy przedsiębiorstwo posiada koncesję energetyczną (na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót), która wyłącza status nabywcy końcowego, albo czy planowana inwestycja będzie jej wymagać?
- Jaka jest łączna moc znamionowa wszystkich zainstalowanych generatorów (we wszystkich lokalizacjach, w przypadku PV – według mocy modułów) oraz czy energia zużywana jest wyłącznie na potrzeby własne?
- Czy przedsiębiorstwo zostało zarejestrowane w CRPA i terminowo wywiązuje się z obowiązków deklaracyjnych?
- Czy prowadzona jest ewidencja ilościowa energii oraz udokumentowana metodologia pomiaru zużycia?
- Czy oświadczenia składane sprzedawcy energii odpowiadają faktycznemu sposobowi jej wykorzystania?
- Czy umowy najmu, umowy dotyczące udostępniania instalacji oraz umowy cPPA zostały przeanalizowane pod kątem przepisów akcyzowych i prawa energetycznego?
- Czy planowane inwestycje (instalacje PV, magazyny energii, stacje ładowania) uwzględniają skutki akcyzowe już na etapie projektowym?
Akcyza od energii elektrycznej jest podatkiem o niskiej stawce, lecz o złożonej konstrukcji, w której o zakresie obowiązków przesądzają szczegółowe rozwiązania umowne i techniczne. Transformacja energetyczna powoduje, że coraz liczniejsza grupa przedsiębiorców staje się – nierzadko nieświadomie – uczestnikami rynku energii. Wczesna analiza przyjętego modelu działalności pozwala uniknąć powstania zaległości podatkowych, a w wielu przypadkach również skutecznie skorzystać z przysługujących zwolnień.
Jak możemy pomóc
Kancelaria świadczy kompleksowe wsparcie w zakresie podatku akcyzowego, obejmujące:
- audyty akcyzowe,
- przygotowanie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych,
- opracowywanie i opiniowanie umów dotyczących dostaw energii,
- reprezentację w postępowaniach przed organami podatkowymi i sądami administracyjnymi.
Zapraszamy do kontaktu.
Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny, odzwierciedla stan prawny na drugą połowę 2026 r. i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej.
Sprawa z prawa energetycznego lub OZE?
Od tego pytania zaczyna się większość rozmów z prawnikiem. Wystarczy opis sprawy własnymi słowami. Sprawdzimy, czy możemy pomóc, i przedstawimy zakres, cenę oraz termin porady. Wycena nie zobowiązuje, a przepisami zajmujemy się my.
- 1 Rozmowa
Opis sytuacji własnymi słowami.
- 2 Co dalej
Wskazujemy możliwe rozwiązania i ich koszt.
- 3 Działamy
Po akceptacji prowadzimy sprawę.
Rozmowa od razu? Umów konsultację.
Specjalizuje się w prowadzeniu sporów sądowych, ze szczególnym uwzględnieniem spraw z zakresu prawa cywilnego, gospodarczego, handlowego oraz upadłościowego. Głównym obszarem jej praktyki zawodowej jest kompleksowa obsługa klientów, w szczególności w zakresie windykacji należności, zarówno na etapie postępowania sądowego, jak i egzekucyjnego. W kancelarii HWW Hewelt Wojnowski Lindner i Wspólnicy pracuje jako Associate w Dziale Procesowym.
Zobacz profil →Kolejna analiza prosto do skrzynki
Newsletter „Miesięczny Legal Check” zbiera co miesiąc najważniejsze nowelizacje i ich praktyczne skutki dla biznesu, zinterpretowane przez prawników HWW.