Kłopotliwe PKWiU, czyli kto odpowiada za wskazanie przedmiotu działalności

W przypadku podatników, którzy chcą uzyskać interpretację indywidualną dochodzi do kierowania wezwań, w których kieruje się pytania odnośnie wskazania klasyfikacji PKWiU pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W powyższym postępowaniu można dostrzec analogię do sytuacji, w których Dyrektor KIS pozostawia wnioski o wydanie interpretacji w zakresie IP Box bez rozpatrzenia wskutek braku udzielenia jednoznacznej odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej działalności jako będącej działalnością badawczo-rozwojową. Analogiczna jest bowiem argumentacja organu wskazująca, że określone przepisy nie wchodzą w zakres prawa podatkowego, a więc organ nie ma możliwości dokonania ich oceny. Tak też odnośnie do PKWiU, uzasadnienie takiego postanowienia organu opiera się na podobnym założeniu, że PKWiU jest wyłącznie klasyfikacją stosowaną na potrzeby statystyki publicznej, nie stanowi regulacji podatkowych, a więc nie podlega ocenie organu. Co istotne, jeżeli w takiej sytuacji podatnik wskaże określoną klasyfikację, wówczas organ nie dokonuje oceny jej poprawności, gdyż wskazany we wniosku stan faktyczny nie podlega ocenie. Moc ochronna takiej interpretacji jest więc w tym zakresie mocno dyskusyjna.

Należy jednak w tym miejscu odróżnić sytuację, w której dokonanie oceny zapytania stanowiącego przedmiot wniosku o wydanie interpretacji, w ogóle nie wymaga określenia PKWiU. Taki przypadek ma miejsca wówczas, gdy przepisy ustawy podatkowej w żaden sposób nie odwołują się ani nie uzależniają stosowania określonych rozwiązań poprzez jakiekolwiek odwołanie do PKWiU. W takiej sytuacji wezwanie organu do wskazania odpowiedniego grupowania PKWiU jest bezpodstawne i stanowi naruszenie przepisów.

Natomiast w sytuacji, w której przepis ustawy uzależnia wystąpienie określonych skutków podatkowych od podlegania zakresowi określonego grupowania PKWiU, np. stosowanie określonej stawki podatku albo zwolnienia od podatku, wówczas prawnopodatkowa ocena klasyfikacji na gruncie PKWiU może stanowić przedmiot zapytania wnioskodawcy a dokonanie jej prawnopodatkowej oceny spoczywa wówczas w kompetencji organu interpretacyjnego. Jak w jednym z orzeczeń wskazał NSA: „Użyte w treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej zwroty „zaistniały stan faktyczny” czy „zdarzenie przyszłe” należy rozumieć, jako wyczerpujące przedstawienie przez wnioskodawcę danego zdarzenia, faktu lub czynności, które mają istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Od przedstawienia tych zdarzeń, faktów lub czynności odróżnić trzeba ich kwalifikację prawną. Taką kwalifikacją (oceną) jest także ich zaklasyfikowanie z punktu widzenia PKWiU. Dlatego nie jest uprawnione stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu i powtórzone następnie w skardze kasacyjnej, że taka klasyfikacja powinna zostać przedstawiona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jako stanowisko własne wnioskodawcy, lecz wyłącznie w opisie zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.” (wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I FSK 150/18 – wyrok ten dotyczył podatku VAT). Analogicznie w wyroku NSA z dnia 03 czerwca 2022 r. sygn. akt II FSK 2735/19, który odnosił się do podatku CIT.

Pomimo przywołanych wyżej orzeczeń, korzystnych dla podatników, zapewne jeszcze nie raz przyjedzie nam spotkać się postępowaniem organów, które będą przerzucać ciężar określenia klasyfikacji właśnie na podmioty szukające ochrony w interpretacji indywidualnej.

Potrzebujesz pomocy w tym temacie? Napisz do nas!