Czy podatek u źródła jest kosztem podatkowym?

Jaki wydatek można uznać za koszt podatkowy?

Kosztem uzyskania przychodu jest każdy ekonomicznie uzasadniony i racjonalny wydatek, pozostający w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, którego zasadniczym celem jest wygenerowanie, zabezpieczenie lub utrzymanie źródła przychodów. Ocena takiego wydatku wymaga weryfikacji jego celowości, tj. realnego ukierunkowania na osiągnięcie przychodu. Warunkiem uznania wydatku za koszt podatkowy jest istnienie związku przyczynowo skutkowego, w ramach którego poniesienie wydatku wpływa na powstanie albo zwiększenie przychodu.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, spełniające przedstawione warunki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych ustawie CIT/PIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu.

Podatek dochodowy jako koszt podatkowy

Ogólną zasadą jest, że do kosztów uzyskania przychodu nie można zaliczyć m.in. „własnego” podatku dochodowego. Należy jednak pamiętać, że podatek u źródła zapłacony przez płatnika nie jest jego podatkiem, a podatkiem cudzym, jedynie pobranym i odprowadzonym w imieniu nierezydenta przez płatnika.

Sposób ustalania wysokości podatku u źródła

Z zasad regulujących pobór podatku u źródła wynika, że podatek u źródła powinien być potrącony z kwoty wynagrodzenia należnego zagranicznemu kontrahentowi. W praktyce gospodarczej występują jednak sytuacje, w których nie jest to możliwe do wykonania, wówczas pełny ciężar podatku spoczywa na płatniku.

W praktyce wyróżnia się dwa sposoby rozliczania podatku u źródła:

1. Określenie wynagrodzenia brutto – strony w umowie określają wynagrodzenie w kwocie brutto. Polski płatnik potrąca z tej kwoty należny podatek i przekazuje pozostałą część kontrahentowi zagranicznemu.
2. Określenie wynagrodzenia netto – uzgodniona kwota stanowi wynagrodzenie netto, a umowa zastrzega brak potrąceń podatkowych od tej kwoty. Płatnik zobowiązany jest wówczas do samodzielnego obliczenia i zapłaty podatku u źródła ze swoich środków, co wymaga uprzedniego ubruttowienia świadczenia w celu prawidłowego określenia podstawy opodatkowania.

Klauzula gross‑up – istota i funkcja

Klauzula gross-up to postanowienie umowne nakładające na płatnika obowiązek ubruttowienia świadczenia pieniężnego w sytuacji, gdy od kwoty wynagrodzenia trzeba potrącić podatek u źródła. Celem klauzuli jest zapewnienie kontrahentowi wypłaty netto w ustalonej wysokości, niezależnie od obowiązków podatkowych występujących po stronie płatnika.

Ubruttowienie wynagrodzenia – praktyczny przykład

W celu obliczenia wartości brutto, należność netto wynikającą z umowy należy podzielić przez wynik różnicy między liczbą 1 i stawką podatku u źródła.

Na przykład: w celu ubruttowienia należności netto opodatkowanej podatkiem „u źródła” według stawki 20%, należność netto należy podzielić przez 0,8 (1 – 0,2 = 0,8).

Polska spółka jest zobowiązana zapłacić względem niemieckiej spółki należność licencyjną w wysokości 30 000 zł netto. Stawka podatku u źródła za przychody tego typu wynosi 20%. Wartość ubruttowiona wyniesie zatem 37 500zł. Podatek u źródła stanowi różnicę pomiędzy powyższymi kwotami, tj. 7 500zł.

Uznanie podatku u źródła za koszt podatkowy

Kosztem uzyskania przychodów może być więc kwota podatku u źródła obliczona od ubruttowionej kwoty należności i odprowadzona przez podatnika jako płatnika tego podatku. Wydatek taki zaliczany jest do kosztów uzyskania przychodów w momencie jego poniesienia. Podejście takie potwierdza praktyka interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej np. interpretacja z 7 października 2022 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.526.2022.1.BJ.

Należy jednak pamiętać, że istotne do ujęcia podatku u źródła w kosztach jest wykazanie, że wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Potrzebujesz pomocy w tym temacie? Napisz do nas!